Styropian 10 cm czy 20 cm? Jaka Grubość Ocieplenia w 2025 roku?

Zmagasz się z dylematem: jaka grubość styropianu będzie optymalna dla Twojego domu? Czy Styropian 10 czy 20 cm to wystarczająca rozpiętość opcji, czy może musisz patrzeć jeszcze dalej? Decyzja ta wpływa na komfort życia, koszty ogrzewania i przyszłą wartość nieruchomości, dlatego warto podejść do niej strategicznie; dla nowo budowanych lub termomodernizowanych domów dążących do wysokiej energooszczędności, z reguły potrzeba więcej niż 10 cm. Ten wybór to nie tylko cyfra, ale złożona kalkulacja, która bierze pod uwagę wiele czynników – od wymagań prawnych po specyfikę materiału i konstrukcji.

• Grubość Styropianu a Wymagania Dotyczące Współczynnika U w 2025 roku
• Wpływ Rodzaju Styropianu (Biały vs Grafitowy) i Współczynnika Lambda na Wybór Grubości
• Grubość Styropianu: Kiedy 10 cm, a Kiedy 20 cm w Praktyce (Ściany, Fundamenty, Podłoga, Dach)

Patrząc na to z perspektywy danych, łatwo zauważyć, jak znacząca jest różnica między cienką a grubą warstwą izolacji. Przyjrzyjmy się hipotetycznym wynikom, które pokazują, co realnie zyskujemy, dokładając centymetry. To trochę jak inwestycja w przyszłość – początkowy wydatek przekłada się na długoterminowe oszczędności, a liczby nie kłamią, prezentując potencjalne scenariusze. Dane pokazują, że wybór grubszej izolacji to krok ku radykalnej poprawie efektywności cieplnej budynku.

Widząc te liczby, staje się jasne, że inwestycja w grubość izolacji ma bezpośrednie przełożenie na redukcję strat ciepła. Każdy dodany centymetr styropianu o niskim współczynniku lambda pracuje na naszą korzyść, obniżając współczynnik przenikania ciepła U dla całej przegrody. Choć koszt zakupu i montażu grubszej warstwy jest wyższy, perspektywa znacznie niższych rachunków za ogrzewanie przez dziesiątki lat maluje zupełnie inny obraz opłacalności.

Grubość Styropianu a Wymagania Dotyczące Współczynnika U w 2025 roku

Kiedy zastanawiamy się nad grubością styropianu, kluczowym punktem odniesienia są zawsze aktualne i przyszłe wymagania dotyczące energooszczędności budynków. Obowiązujące przepisy techniczno-budowlane w Polsce, od lat systematycznie zaostrzają normy dotyczące izolacyjności termicznej przegród zewnętrznych.

Zobacz także: Ile styropianu pod ogrzewanie podłogowe nad piwnicą – poradnik 2025

Cel jest prosty i ekonomicznie uzasadniony: dąży się do minimalizacji strat ciepła, co bezpośrednio przekłada się na niższe zapotrzebowanie na energię do ogrzewania lub chłodzenia. W praktyce oznacza to konieczność projektowania i wykonywania przegród o coraz niższym współczynniku przenikania ciepła U.

Wartość współczynnika U [W/(m²K)] informuje nas, ile energii (w Watach) ucieka przez jeden metr kwadratowy przegrody (ściany, dachu, podłogi) przy różnicy temperatury jednego Kelvina (lub stopnia Celsjusza) między jej stronami. Im niższa wartość U, tym lepsza izolacyjność przegrody – ucieka mniej ciepła.

Normy te nie biorą się znikąd; są pochodną dążenia do budownictwa o niemal zerowym zużyciu energii, zgodnie z dyrektywami unijnymi. Choć wymagania, które weszły w życie w 2021 roku, są już dość rygorystyczne (np. Umax dla ścian zewnętrznych wynosi 0,20 W/(m²K)), trend sugeruje, że przyszłość przyniesie dalsze kroki w tym kierunku lub utrwalenie obecnych standardów jako bezwzględnie minimalnych, do których powinno dążyć się z zapasem.

Zobacz także: Styropian do piwnicy pod ziemią: wybór i montaż

Aby osiągnąć tak niskie wartości U, sama konstrukcja ściany (np. bloczki gazobetonowe, pustak ceramiczny) nie wystarczy; niezbędna jest odpowiednia warstwa izolacji termicznej. To właśnie ona wnosi największy wkład w całkowity opór cieplny przegrody R.

Opór cieplny warstwy materiału R jest odwrotnie proporcjonalny do jego współczynnika przewodzenia ciepła lambda λ i wprost proporcjonalny do jego grubości d: R = d / λ. Całkowity opór cieplny przegrody to suma oporów poszczególnych warstw materiałów tworzących ścianę plus opory przejmowania ciepła na powierzchniach (zewnętrznej Rse i wewnętrznej Rsi).

Współczynnik U to odwrotność całkowitego oporu cieplnego (U = 1 / Rcałkowity, gdzie Rcałkowity = Rsi + Σ(d/λ) + Rse). Dlatego, aby zmniejszyć U, musimy zwiększyć Rcałkowity, a najefektywniejszym sposobem na to jest zwiększenie grubości warstwy izolacyjnej lub wybór izolacji o niższym λ.

Prosta kalkulacja pokazuje, że jeśli ściana konstrukcyjna ma pewien stały opór cieplny, to dominujący wpływ na końcową wartość U będzie miała warstwa styropianu. Przykładowo, dla osiągnięcia U = 0,20 W/(m²K) na ścianie o lambda muru 0.25 i grubości 24 cm, potrzeba około 15 cm styropianu o lambda 0.031 lub około 18 cm styropianu o lambda 0.040.

Z kolei dla osiągnięcia ambitniejszej wartości U = 0,15 W/(m²K), która coraz częściej staje się nieformalnym standardem w budownictwie energooszczędnym, na tej samej ścianie musimy zastosować już około 20 cm styropianu o lambda 0.031 lub blisko 25 cm o lambda 0.040.

Widać więc wyraźnie, że wymagania stawiane przez prawo (czy też standardy, do których dobrowolnie dążymy) bezpośrednio dyktują konieczną grubość izolacji. Grubość 10 cm styropianu, zwłaszcza tego o gorszej lambdzie (np. 0.040), często jest niewystarczająca, by spełnić obecne standardy dla ścian, nie mówiąc o dążeniu do lepszych parametrów czy przyszłych norm.

Decydując się na budowę czy termomodernizację, stajemy przed koniecznością przeliczenia, jaka grubość izolacji z danego materiału pozwoli osiągnąć wymagany (lub docelowy, ambitniejszy) współczynnik U dla każdej przegrody – ściany, dachu, stropu czy podłogi. Jest to kluczowy krok w procesie projektowania efektywnego energetycznie budynku.

Ignorowanie tych wymagań może prowadzić do problemów nie tylko natury prawnej (niezgodność z przepisami), ale przede wszystkim ekonomicznej. Budynek ze słabą izolacją będzie miał wysokie koszty eksploatacji, co w dłuższej perspektywie zniweczy ewentualne pozorne oszczędności na etapie budowy.

Projektanci i wykonawcy muszą mieć świadomość tych zależności i umieć doradzić inwestorowi, jakie rozwiązania pozwolą spełnić obecne wymogi, a także wziąć pod uwagę potencjalny margines bezpieczeństwa na przyszłość. Czasem "cięższa" decyzja finansowa na starcie jest po prostu najbardziej racjonalnym wyborem w długiej perspektywie.

Konieczność stosowania grubszych warstw izolacji stała się standardem w nowoczesnym budownictwie. Myślenie kategoriami 10 cm często dotyczy już jedynie specyficznych, mniej wymagających przegród lub jest reliktem przeszłości w kontekście ścian zewnętrznych i dachów.

Inwestycja w odpowiednią grubość izolacji, dostosowaną do aktualnych, rygorystycznych wymagań współczynnika U, to nie tylko wymóg prawny, ale strategiczny ruch w kierunku obniżenia kosztów utrzymania domu i zwiększenia komfortu termicznego. Wybierając, czy potrzebujemy 10 czy 20 cm, musimy spojrzeć w tabele norm i wymaganych wartości, a nie tylko na cenę materiału za metr sześcienny.

Podsumowując, wymagania dotyczące współczynnika U są siłą napędową decydującą o grubości izolacji. Aby sprostać obecnym normom i zapewnić niski koszt eksploatacji, często konieczne jest stosowanie znacznie grubszego styropianu niż standardowe kilkanaście lat temu 10 cm, a wartość 20 cm staje się powszechnym minimum dla ścian zewnętrznych w nowoczesnym budownictwie.

Każdy inwestor powinien być świadom tego, że walka o niskie U to przede wszystkim walka o opór cieplny R, a ten rośnie liniowo z grubością izolacji. Dlatego kluczowe jest dokładne zapoznanie się z przepisami i dobranie odpowiedniej grubości materiału izolacyjnego do specyfiki budynku i jego lokalizacji klimatycznej.

Normy te mają na celu zapewnienie, że nowo budowane domy będą znacznie bardziej efektywne energetycznie niż te wznoszone jeszcze dekadę temu. Ma to bezpośrednie przełożenie na zmniejszenie zużycia paliw kopalnych do ogrzewania, co jest korzystne zarówno dla naszych portfeli, jak i środowiska.

Warto podkreślić, że wymagania na rok 2021 (często wciąż w powszechnym użyciu nazywane wymaganiami na 2022 rok, ze względu na ich wprowadzenie z początkiem roku) ustanowiły wyraźną granicę, powyżej której stara mentalność typu "10 cm wystarczy, bo kiedyś wystarczyło" przestała być akceptowalna dla kluczowych przegród budynku.

Przy planowaniu grubości styropianu pod kątem wymagań U, nie zapomnijmy o dokładności. Nawet niewielkie mostki termiczne czy niedokładny montaż mogą znacząco pogorszyć rzeczywisty współczynnik U przegrody w stosunku do wartości obliczeniowej. Dlatego wybór wykonawcy jest równie ważny, jak wybór materiału i jego grubości.

Wpływ Rodzaju Styropianu (Biały vs Grafitowy) i Współczynnika Lambda na Wybór Grubości

Kiedy już wiemy, że grubość izolacji jest kluczowa dla osiągnięcia niskiego współczynnika U i spełnienia norm, stajemy przed kolejnym ważnym wyborem: jaki rodzaj styropianu wybrać? Rynek oferuje głównie dwa typy: klasyczny styropian biały oraz nowocześniejszy styropian grafitowy.

Główna różnica między nimi tkwi w ich współczynniku przewodzenia ciepła lambda (λ). Lambda jest miarą zdolności materiału do przewodzenia ciepła – im niższa jej wartość, tym lepszym izolatorem jest materiał. Styropian grafitowy swoją nazwę zawdzięcza dodatkowi cząstek grafitu, które pochłaniają promieniowanie podczerwone, dzięki czemu efektywniej blokują przepływ ciepła.

Standardowy styropian biały charakteryzuje się współczynnikiem λ w przedziale od 0,038 do 0,045 W/(mK). Najpopularniejsze płyty to zazwyczaj EPS 040 lub 042. Wartość 040 oznacza, że deklarowana lambda wynosi 0,040 W/(mK).

Styropian grafitowy (szary) natomiast, dzięki wspomnianemu dodatkowi, osiąga znacznie niższe wartości lambda, typowo w przedziale od 0,030 do 0,033 W/(mK). Najczęściej spotykane oznaczenia to EPS 031 lub EPS 033.

Jak to wpływa na wybór grubości? Pamiętamy wzór na opór cieplny R = d / λ. Aby uzyskać ten sam opór cieplny (a co za tym idzie, taki sam wkład w obniżenie współczynnika U) z materiału o niższej lambdzie, możemy zastosować mniejszą grubość. Innymi słowy, styropian grafitowy "grzeje" (a właściwie izoluje) lepiej przy tej samej grubości niż styropian biały.

To bardzo ważna informacja, szczególnie w sytuacjach, gdy z różnych powodów nie możemy zastosować bardzo grubej warstwy izolacji, np. ze względu na ograniczenia konstrukcyjne (szerokość okapów, usytuowanie w granicy działki) lub estetyczne (zbyt duży "wychodzący" poza obrys budynku cokół). W takich przypadkach styropian grafitowy EPS 031 o grubości 15 cm może dać izolacyjność zbliżoną do styropianu białego EPS 040 o grubości 20 cm.

Spójrzmy na konkretne liczby. Aby osiągnąć opór cieplny R = 5,0 m²K/W: * Używając styropianu białego EPS 040 (λ=0,040 W/(mK)), potrzebujemy grubość d = R * λ = 5,0 * 0,040 = 0,20 m, czyli 20 cm. * Używając styropianu grafitowego EPS 031 (λ=0,031 W/(mK)), potrzebujemy grubość d = R * λ = 5,0 * 0,031 ≈ 0,155 m, czyli około 15,5 cm.

W tym przykładzie, chcąc uzyskać taką samą izolacyjność termiczną, możemy zaoszczędzić około 4,5 cm grubości, wybierając grafit zamiast bieli. Różnica może wydawać się niewielka, ale na dużej powierzchni ścian budynku, a także w kontekście detali architektonicznych, może mieć znaczenie.

Oczywiście, styropian grafitowy jest zazwyczaj droższy od białego o porównywalnej gęstości (co wpływa na twardość i inne właściwości mechaniczne). Różnica w cenie może wynosić od kilkunastu do nawet kilkudziesięciu procent za metr sześcienny. Dlatego wybór między białym a grafitowym, a następnie dobór grubości, jest także decyzją ekonomiczną.

Warto przeliczyć, czy oszczędność na grubości i potencjalnie niższa cena całkowita systemu ocieplenia (mniej zaprawy, kołków, dłuższa krawędź siatki w przypadku cieńszej warstwy) rekompensuje wyższą cenę samego materiału izolacyjnego. Często wcale nie jest to takie oczywiste i zależy od cen rynkowych w danym momencie i u danego producenta.

Niezależnie od koloru i lambdy, ważnym czynnikiem wpływającym na wybór są również inne parametry styropianu, takie jak wytrzymałość na ściskanie (ważne dla podłóg, dachów płaskich) czy nasiąkliwość (kluczowe dla izolacji fundamentów). Płyty EPS są produkowane w różnych odmianach, z których każda ma odpowiednie oznaczenia (np. EPS 100, EPS 200 – oznaczają wytrzymałość na ściskanie przy 10% odkształceniu w kPa; styropian do fundamentów ma często obniżoną nasiąkliwość).

Producenci ułatwiają wybór, oferując produkty dedykowane do konkretnych zastosowań, np. styropian Fasada, styropian Dach/Podłoga, styropian Hydro. Niemniej jednak, niezależnie od przeznaczenia, parametr lambda pozostaje kluczowy dla właściwości termoizolacyjnych.

Decyzja o wyborze między białym a grafitowym, a następnie dobór odpowiedniej grubości, powinien być poprzedzony analizą potrzeb przegrody, wymagań normowych (aktualnych i potencjalnie przyszłych) oraz porównaniem kosztów i korzyści. Grubość styropianu 10 czy 20 cm może oznaczać różnicę między białym EPS 040 a grafitowym EPS 031, przy czym ten drugi, cieńszy wariant, może paradoksalnie oferować lepszą izolację.

Dobry projektant uwzględni wszystkie te czynniki, proponując optymalne rozwiązanie. Z perspektywy inwestora, warto zadawać pytania i rozumieć, dlaczego dla danej przegrody zalecana jest określona grubość i rodzaj styropianu.

Często stosuje się też rozwiązania mieszane – np. styropian grafitowy na najbardziej wymagających ścianach lub tam, gdzie są ograniczenia przestrzenne, a biały na pozostałych powierzchniach, aby zoptymalizować koszty.

Podsumowując, współczynnik lambda jest fundamentalnym parametrem styropianu, który decyduje o jego skuteczności izolacyjnej. Styropian grafitowy o niższej lambdzie pozwala osiągnąć ten sam efekt termoizolacyjny przy mniejszej grubości w porównaniu do styropianu białego. Wybór między nimi i finalna decyzja o grubości (czy to będzie np. 15 cm grafitu czy 20 cm bieli) to wypadkowa wymaganych parametrów izolacyjności (celowana wartość U), ograniczeń konstrukcyjnych i budżetu inwestycyjnego.

Inwestycja w styropian o niższej lambdzie (czyli lepszych właściwościach) to sposób na zredukowanie grubości izolacji bez rezygnowania z wysokiej efektywności termicznej, co bywa kluczowe w wielu projektach, zwłaszcza przy modernizacji starszych budynków.

Grubość Styropianu: Kiedy 10 cm, a Kiedy 20 cm w Praktyce (Ściany, Fundamenty, Podłoga, Dach)

Praktyczne zastosowanie styropianu i dobór odpowiedniej grubości to coś więcej niż tylko spełnienie wymagań prawnych czy optymalizacja parametrów λ i U. To także kwestia specyficznych warunków panujących w różnych częściach budynku i wymagań stawianych materiałowi izolacyjnemu przez te warunki.

Choć normy dyktują minimalny poziom izolacji, optymalna grubość styropianu dla ścian, fundamentów, podłogi na gruncie czy dachu może być bardzo różna i zależy od wielu czynników.

Ocieplenie Ścian Zewnętrznych

Ściany zewnętrzne to zazwyczaj największa powierzchnia przegród w domu, a ich izolacja ma kluczowy wpływ na ogólny bilans energetyczny budynku. Współcześnie, w nowym budownictwie jednorodzinnym, grubość 20 cm styropianu (lub nawet więcej, jeśli dążymy do standardu pasywnego) jest standardem dla ścian zewnętrznych. Biały styropian EPS 040 o grubości 20 cm lub grafitowy EPS 031 o grubości 15-17 cm to rozwiązania powszechnie stosowane, aby spełnić aktualne wymagania U=0.20 W/(m²K).

W przypadku termomodernizacji, sytuacja bywa bardziej skomplikowana. Często napotykamy ograniczenia: zbyt krótki okap dachu, który po dołożeniu grubej izolacji "zgubiłby" swoją funkcję ochronną, usytuowanie budynku w ścisłej zabudowie blisko granicy działki sąsiedniej, czy po prostu kwestie estetyczne lub budżetowe. W takich przypadkach, choć idealnie byłoby zastosować np. 20 cm, kompromis w postaci 15 cm grafitowego styropianu może być optymalnym rozwiązaniem, jeśli pozwoli spełnić minimalne normy U dla ścian i jest możliwy do wykonania bez drastycznych przeróbek konstrukcyjnych.

Czy 10 cm styropianu na ścianach zewnętrznych jest jeszcze kiedykolwiek uzasadnione? Realistycznie rzecz biorąc, bardzo rzadko w kontekście wymagań dla nowo budowanych lub gruntownie modernizowanych domów jednorodzinnych w Polsce. Być może dla ścian wewnętrznych o podwyższonych wymaganiach akustycznych lub termicznych (np. ściana między ogrzewaną częścią domu a nieogrzewanym garażem), ale tam też częściej stosuje się wełnę mineralną ze względu na lepsze właściwości akustyczne.

Decyzja o grubości na ścianach to zawsze balans między kosztem początkowym, wymaganym U, specyfiką materiału (lambda) i możliwościami konstrukcyjnymi.

Ocieplenie Fundamentów i Ścian Piwnic

Fundamenty i ściany piwnic to specyficzne miejsce, gdzie styropian styka się z gruntem i wilgocią. Dlatego kluczową właściwością styropianu stosowanego poniżej poziomu gruntu jest niska nasiąkliwość. Standardowy biały styropian fasadowy nie nadaje się do tego celu.

Stosuje się tutaj specjalistyczne rodzaje styropianu, zazwyczaj o niebieskim lub zielonym kolorze (choć nie jest to reguła) i oznaczeniach wskazujących na ich odporność na wodę i/lub zwiększoną wytrzymałość na ściskanie. Ich lambda jest zazwyczaj nieco gorsza niż najlepszych styropianów grafitowych, ale priorytetem jest tu trwałość i funkcjonalność w wilgotnym środowisku.

Grubość styropianu na fundamentach zależy od głębokości posadowienia, strefy klimatycznej i tego, czy ocieplamy ściany piwnicy użytkowej czy tylko ławy fundamentowe. Zazwyczaj stosuje się warstwę od 10 do 15 cm, a czasem do 20 cm na głębokości, jeśli piwnica jest częścią mieszkalną domu i chcemy zapewnić jej wysoki komfort cieplny. W przypadku samego ocieplenia ław lub dolnej części ścian fundamentowych tylko do głębokości przemarzania gruntu, 10-15 cm styropianu fundamentowego (np. EPS 100 lub 150 z niską nasiąkliwością) jest często wystarczające.

Ocieplenie Podłogi na Gruncie / Stropu Nad Piwnicą Nieogrzewaną

Podłoga na gruncie to kolejna przegroda wymagająca izolacji. W tym przypadku, oprócz właściwości termoizolacyjnych, bardzo ważna jest wytrzymałość styropianu na ściskanie, ponieważ przenosi on obciążenia od wylewki, posadzki i użytkowników. Stosuje się styropian oznaczony np. EPS 100, EPS 150, a w przypadku większych obciążeń (garaż, magazyn) nawet EPS 200.

Wymagania dotyczące współczynnika U dla podłóg na gruncie są zazwyczaj nieco łagodniejsze niż dla ścian czy dachu, ale wciąż wymagają solidnej warstwy izolacji. Typowa grubość styropianu pod wylewką w domu jednorodzinnym wynosi od 10 do 15 cm dla standardowych zastosowań. Jeśli jednak dążymy do wysokiej energooszczędności lub mamy np. ogrzewanie podłogowe, zalecana grubość może wzrosnąć do 20 cm lub więcej, zwłaszcza jeśli izolacja ma zapobiegać stratom ciepła w kierunku gruntu pod ogrzewanymi pomieszczeniami.

Grubość 10 cm EPS 100 lub 150 może być minimum, często stosowanym tam, gdzie liczy się każdy centymetr wysokości (np. w istniejących budynkach z ograniczoną wysokością pomieszczeń) lub gdy wymagania U nie są wyśrubowane. Jednak dla nowoczesnego komfortu cieplnego i efektywności, 15 cm jest bardziej rekomendowane, a 20 cm staje się standardem w budynkach o wysokich ambicjach energetycznych, szczególnie pod ogrzewaniem podłogowym, by zminimalizować straty ciepła do gruntu.

Jeśli ocieplamy strop nad nieogrzewaną piwnicą, również możemy zastosować styropian pod wylewką (o odpowiedniej wytrzymałości) lub, co częstsze, od spodu stropu (zwykły styropian fasadowy lub lżejszy), zabezpieczając go tynkiem lub innym wykończeniem. Grubość izolacji na takim stropie zależy od wymagań U dla stropów i powinna być dobrana indywidualnie.

Ocieplenie Dachu/Stropodachu

Dach to przegroda, przez którą może uciekać najwięcej ciepła, ponieważ gorące powietrze unosi się do góry. Wymagania U dla dachów (np. Umax=0.15 W/(m²K)) są zazwyczaj bardziej rygorystyczne niż dla ścian. Ocieplenie dachu skośnego na poddaszu użytkowym często wykonuje się przy użyciu wełny mineralnej między krokwiami i pod nimi, ale styropian (o odpowiedniej lambdzie i wytrzymałości) znajduje zastosowanie w ociepleniu dachów płaskich lub jako element izolacji nakrokwiowej.

W przypadku dachu płaskiego, gdzie styropian (często specjalistyczny, twardszy, o niskiej nasiąkliwości, odporny na obciążenia i cykle zamarzania-rozmarzania) układa się bezpośrednio pod warstwą hydroizolacji, typowa grubość izolacji jest znaczna i często wynosi od 20 do 30 cm lub więcej, w zależności od konstrukcji i wymaganej wartości U.

Stosowanie 10 cm styropianu na dachu płaskim jest absolutnie niewystarczające, aby spełnić współczesne normy i zapewnić odpowiednią izolacyjność. Grubość 20 cm to często punkt wyjścia w przypadku styropianu grafitowego na dachu płaskim, a dla białego EPS 040 potrzebne są jeszcze większe grubości (np. 25-30 cm).

W izolacji nakrokwiowej na dachu skośnym (mniej powszechnej w Polsce, ale stosowanej) również używa się styropianu o wysokiej wytrzymałości. Grubość izolacji nakrokwiowej często jest komplementarna do izolacji międzykrokwiowej (wełną) i może wynosić od kilku do kilkunastu centymetrów, ale jeśli ma stanowić główną izolację, wartości powyżej 20 cm są normą.

Podsumowując zastosowania praktyczne: 10 cm styropianu może być wystarczające dla niektórych przegród o niższych wymaganiach U lub tam, gdzie istnieją poważne ograniczenia konstrukcyjne, które uniemożliwiają grubsze ocieplenie (głównie w termomodernizacji, choć często kosztem obniżenia parametrów względem ideału). Natomiast 20 cm styropianu, zwłaszcza tego o dobrej lambdzie (grafitowego), stało się standardem, a czasem nawet minimum, dla kluczowych przegród zewnętrznych w nowoczesnym budownictwie energooszczędnym, takich jak ściany zewnętrzne, dachy płaskie czy podłogi na gruncie pod ogrzewaniem podłogowym.

Ostateczny wybór grubości styropianu, czy to 10 cm, 15 cm, 20 cm, czy nawet więcej, musi wynikać z analizy funkcji danej przegrody, panujących tam warunków, wymagań prawnych (U) oraz celów inwestora dotyczących energooszczędności i kosztów eksploatacji budynku. "Standardowe" 10 cm coraz częściej okazuje się po prostu za mało.