Jaki gruby styropian pod ogrzewanie podłogowe? Wytyczne 2025

Decyzja o tym, jaki gruby styropian pod ogrzewanie podłogowe wybrać, potrafi spędzić sen z powiek wielu inwestorom. Wydaje się, że to tylko warstwa izolacji, ale w praktyce decyduje o tym, czy będziemy marznąć zimą przy pięknie rozłożonej podłogówce, czy może wręcz przeciwnie – cieszyć się przyjemnym ciepłem i jednocześnie oszczędzać. Krótka odpowiedź na to palące pytanie, opierając się o najlepsze praktyki i przepisy, wskazuje na zalecana grubość 15-20 cm, choć minimum prawne to często mniej. Czasami diabeł tkwi w szczegółach, a te kilka dodatkowych centymetrów izolacji potrafi zrobić kolosalną różnicę w domowym budżecie na lata.

• Jaki rodzaj styropianu wybrać pod podłogówkę?
• Co wpływa na wybór optymalnej grubości izolacji?
• Dlaczego odpowiednia grubość izolacji pod ogrzewaniem podłogowym jest kluczowa?

Zanurzmy się głębiej w materię izolacji podłóg, analizując kluczowe dane, które rzucają światło na to, co kryje się pod posadzką i dlaczego ma to takie znaczenie. Odpowiednie zaprojektowanie tej warstwy jest jak solidny fundament nie tylko dla konstrukcji, ale i dla komfortu cieplnego. Przedstawiamy poniżej zestawienie wybranych, istotnych parametrów, które należy uwzględnić przy podejmowaniu decyzji o grubości i rodzaju izolacji podłogi na gruncie z systemem ogrzewania płaszczyznowego. Pamiętajmy, że wybór wpływa bezpośrednio na efektywność całego systemu grzewczego, jak również na długoterminowe koszty eksploatacji budynku.

Patrząc na powyższe dane, widać wyraźnie, że to, co jest wymagane prawem, a to, co jest zalecane dla osiągnięcia prawdziwego komfortu i realnych oszczędności, to często dwie różne kwestie. Minimalne 10 cm styropianu EPS o standardowej lambdzie pozwala na spełnienie obecnych norm U, jednak praktyka i chęć budowania domów przyszłościowych, energooszczędnych, każe patrzeć w stronę 15, a nawet 20 centymetrów. To jak porównanie starego, leciwego koca do nowoczesnej kurtki z membraną – oba chronią, ale jeden robi to nieporównywalnie lepiej, gwarantując suchość i ciepło w każdych warunkach.

Decydując się na grubszą warstwę izolacji, świadomie rezygnujemy z minimalizmu na rzecz maksymalizacji korzyści. To nie jest jedynie fanaberia, ale przemyślana inwestycja, która procentuje przez dziesięciolecia. Każdy dodatkowy centymetr dobrej izolacji pod systemem ogrzewania podłogowego to bariera mocniej zatrzymująca ciepło w strefie, gdzie jest ono najbardziej potrzebne – czyli powyżej jastrychu z rurkami. Grunt pod budynkiem, zwłaszcza w Polsce, charakteryzuje się stosunkowo niską i stabilną temperaturą, która bez solidnej bariery termicznej będzie bezlitośnie wysysać cenne ciepło z naszej podłogi.

Zobacz także: Ile styropianu pod ogrzewanie podłogowe nad piwnicą – poradnik 2025

Dobór odpowiedniej grubości to jednak tylko jedna strona medalu. Równie istotny, jeśli nie kluczowy, jest wybór właściwego materiału izolacyjnego, który sprosta specyficznym wymaganiom posadzki z ogrzewaniem podłogowym. Obciążenia mechaniczne, jakie działają na tę warstwę, są niebagatelne. To nie tylko ciężar samego styropianu, ale przede wszystkim masywnej betonowej wylewki, rur grzewczych, a na końcu mebli i użytkowników domu. Dodajmy do tego konieczność ochrony przed wilgocią od strony gruntu – mieszanka ta stawia przed materiałem izolacyjnym naprawdę wysokie wymagania.

Przejdźmy zatem do szczegółowego omówienia kwestii wyboru rodzaju materiału oraz czynników wpływających na optymalną grubość i znaczenia właściwej izolacji pod ogrzewaniem podłogowym. Każdy z tych elementów jest ze sobą ściśle powiązany i nie można go rozpatrywać w oderwaniu od pozostałych. To kompleksowa strategia, której celem jest stworzenie wydajnego, komfortowego i energooszczędnego systemu grzewczego, działającego sprawnie przez lata.

Jaki rodzaj styropianu wybrać pod podłogówkę?

Wybór materiału izolacyjnego pod ogrzewanie podłogowe to nie lada zagadka, ale rozwiązanie jest prostsze niż się wydaje, o ile zrozumiemy specyfikę tego miejsca w konstrukcji domu. Mówiąc wprost: warstwa izolacji termicznej ułożona na chudziaku, bezpośrednio pod wylewką betonową z zatopionymi rurkami grzewczymi, musi być niezwykle wytrzymała. Pomyślmy o tym jak o fundamencie dla naszej ciepłej posadzki – musi być twardy i nieugięty, aby przenieść ogromne obciążenia. To dlatego pod systemy wodnego ogrzewania podłogowego kładzie się zazwyczaj specjalistyczny styropian o podwyższonej wytrzymałości na ściskanie lub polistyren ekstrudowany XPS.

Zobacz także: Styropian pod ogrzewanie podłogowe z wypustkami

Standardowy styropian elewacyjny czy do izolacji dachu skośnego absolutnie się tutaj nie nadaje. Musimy sięgnąć po produkty oznaczone jako "dach-podłoga" lub "parking", które charakteryzują się odpowiednio wysokimi parametrami w zakresie wytrzymałości na nacisk, określanymi symbolami takimi jak EPS 80, EPS 100, EPS 150, a nawet EPS 200. Cyfra w symbolu (np. 80) oznacza deklarowany poziom naprężenia ściskającego przy 10% odkształceniu, wyrażony w kilopaskalach (kPa). Prościej mówiąc, im wyższa liczba, tym twardszy i bardziej odporny na zgniatanie jest dany materiał. Pod typowe obciążenia w budownictwie mieszkaniowym, twardy styropian EPS 80 lub 100 jest często uznawany za minimum, choć wielu fachowców rekomenduje EPS 100 lub więcej dla pewności.

Rodzaj styropianu wpływa nie tylko na jego twardość, ale także na właściwości termiczne. Standardowy styropian EPS (ten biały) ma współczynnik przewodzenia ciepła lambda (λ) na poziomie około 0,038-0,040 W/(mK). To dobra wartość, ale rynek oferuje coś lepszego. Mamy na myśli styropian grafitowy (szary), w którym dodatek grafitu pozwala osiągnąć współczynnik λ na poziomie 0,031-0,033 W/(mK), a w przypadku najlepszych produktów nawet 0,030 W/(mK). Co to oznacza w praktyce? Że dla uzyskania tej samej izolacyjności termicznej potrzebujemy cieńszej warstwy styropianu grafitowego niż białego. Przykładowo, warstwa 15 cm grafitowego styropianu o lambdzie 0,031 W/(mK) izoluje lepiej niż 15 cm białego o lambdzie 0,038 W/(mK).

Alternatywą, często stosowaną tam, gdzie wymagana jest jeszcze większa wytrzymałość na nacisk lub odporność na wilgoć, jest polistyren ekstrudowany, powszechnie znany jako polistyren ekstrudowany XPS – styrodur. Materiał ten jest produkowany inaczej niż styropian EPS, co nadaje mu strukturę zamkniętokomórkową. Dzięki temu XPS ma z reguły nieco lepszy współczynnik λ (często w okolicach 0,030-0,034 W/(mK)) oraz znacząco wyższą wytrzymałość mechaniczną (naprężenie ściskające 200 kPa, 300 kPa, a nawet 500 kPa) i niemal zerową nasiąkliwość. To sprawia, że styrodur jest droższy od styropianu, ale w miejscach szczególnie narażonych na obciążenia (np. podjazd do garażu, parking) lub na podłogach w bardzo wilgotnym gruncie bywa niezastąpiony.

W kontekście ogrzewania podłogowego, zarówno odpowiednio twardy EPS (minimum EPS 80, zalecane EPS 100 lub więcej) jak i XPS są dobrymi wyborami, pod warunkiem, że ich parametry techniczne, a zwłaszcza deklarowana wytrzymałość na ściskanie (CS(10) ≥ 80 kPa), spełniają wymagania projektowe i wynikające z realnych obciążeń. Co ważne, styropianu pod wylewkę nie należy kupować na chybił trafił w markecie budowlanym; musi to być produkt certyfikowany, o konkretnych, sprawdzonych parametrach, dedykowany do zastosowań podłogowych. Oszczędność na materiale izolacyjnym w tym miejscu jest, cytując klasyka, "pozorną oszczędnością", która może zemścić się w przyszłości.

Wyobraźmy sobie co się dzieje, gdy pod wylewką, która waży niemało (metry sześcienne betonu), zastosujemy styropian zbyt miękki. Z czasem, pod wpływem ciężaru, styropian zacznie się odkształcać, ściskać. Posadzka z rurkami grzewczymi zacznie nierównomiernie osiadać. Może to prowadzić do powstawania rys i pęknięć w wylewce, a w skrajnych przypadkach nawet do uszkodzenia samych rurek grzewczych. Naprawa takiego defektu to karkołomne i niezwykle kosztowne przedsięwzięcie, wymagające skuwania posadzki, naprawy instalacji i ponownego wylewania jastrychu. Chyba nikt nie chciałby tego doświadczyć w swoim nowym, wymarzonym domu. Stąd nacisk na dużej wytrzymałości na nacisk materiału.

Innym aspektem jest wspomniana już wilgoć. Podłoga na gruncie zawsze jest narażona na kapilarne podciąganie wody z niższych warstw. Dlatego niezbędna jest solidna izolacja przeciwwilgociowa (zazwyczaj podwójna warstwa folii paroizolacyjnej z zakładami) układana na styropianie i wywijana na ściany. Jednakże, sam materiał izolacyjny, jeśli ulegnie zawilgoceniu, traci swoje właściwości termiczne. Mokry styropian przewodzi ciepło znacznie lepiej niż suchy, niwecząc efekty izolacji. W miejscach, gdzie ryzyko podciągania wilgoci jest wysokie lub grunt jest wyjątkowo mokry, zastosowanie XPS z jego minimalną nasiąkliwością może być znacznie lepszym i bezpieczniejszym wyborem, nawet jeśli początkowy koszt zakupu jest wyższy.

Decydując się na konkretny produkt, zawsze warto sprawdzić jego deklarację właściwości użytkowych (kiedyś certyfikat CE lub krajowa deklaracja zgodności). Powinny być tam jasno określone parametry takie jak wspomniana wytrzymałość na ściskanie CS(10) [kPa] i współczynnik przewodzenia ciepła lambda deklarowana (λd) [W/(mK)]. Porównywanie produktów wyłącznie po cenie, bez weryfikacji tych kluczowych parametrów, jest błędem. Warto też pamiętać, że styropian podłogowy (a zwłaszcza grafitowy) bywa wrażliwy na promieniowanie UV, dlatego podczas montażu i przed zalaniem wylewką powinien być chroniony przed bezpośrednim działaniem słońca, np. przez przykrycie folią. Dbanie o szczegóły na etapie wykonawstwa jest równie ważne jak dobór właściwego materiału.

Co wpływa na wybór optymalnej grubości izolacji?

Zastanawiając się nad optymalną grubością izolacji termicznej pod ogrzewanie podłogowe, wchodzimy na teren, gdzie teoria spotyka się z praktyką i kalkulacją ekonomiczną. Decyzja o tym, jak gruba będzie warstwa ocieplenia styropianem lub styrodurem XPS, to nie tylko kwestia spełnienia minimum wymaganego przez przepisy budowlane, ale przede wszystkim świadomy wybór wpływający na przyszłe koszty eksploatacji domu. To trochę jak z jazdą samochodem – można jechać wolniej, zużywając mniej paliwa, albo szybciej, docierając wcześniej, ale płacąc więcej. W przypadku izolacji, grubsza warstwa to niższe rachunki za energię na dekady.

Pierwszym, obligatoryjnym czynnikiem wpływającym na wybór grubości, są oczywiście obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. Od kilku lat wymagania dotyczące izolacyjności przegród zewnętrznych (w tym podłogi na gruncie) są coraz bardziej rygorystyczne. Obecnie (stan na 2021 i późniejsze lata, przepisy "Warunki Techniczne") współczynnik przenikania ciepła U dla podłogi na gruncie nie przekraczał 0,30 W/(m²K). Co to znaczy? Mówiąc w uproszczeniu, współczynnik U określa, ile ciepła "ucieka" przez metr kwadratowy przegrody przy różnicy temperatury jednego Kelvina (czyli jednego stopnia Celsjusza) między wnętrzem a zewnętrzem. Im niższa wartość U, tym lepsza izolacyjność.

Aby osiągnąć wartość U poniżej 0,30 W/(m²K), w zależności od przewodności cieplnej zastosowanego materiału izolacyjnego, wystarczy izolacja z ok 10 cm styropianu np. EPS o lambdzie około 0,038 W/(mK). Jeśli zastosujemy styropian grafitowy o lambdzie 0,031 W/(mK), teoretycznie wystarczyłaby warstwa około 8-9 cm, choć dla bezpieczeństwa i spełnienia norm przyjmuje się te 10 cm jako minimum. Problem w tym, że przepisy często są "gonione" przez rzeczywistość i rosnące ceny energii. To, co dziś jest zgodne z prawem, jutro może okazać się niewystarczające dla portfela inwestora.

Kolejnym kluczowym czynnikiem, który powinien skłonić do zastosowania większej grubości izolacji, jest potencjalna możliwość zaoszczędzić na późniejszych rachunkach za ogrzewanie. Każdy kilowatogodzina energii cieplnej, która "ucieknie" do zimnego gruntu, musi zostać uzupełniona przez system grzewczy – w tym przypadku przez naszą podłogówkę. A za tę energię płacimy. Stąd prosta zasada, o której warto pamiętać na etapie projektowania i budowy: im więcej tym lepiej. Mowa tu o większej grubości izolacji. Dodatkowe 5, 10, a nawet 15 cm styropianu czy XPS-u to inwestycja, która może wydawać się znacząca na początku, ale jej zwrot w postaci niższych rachunków za ogrzewanie przez kolejne 20-30 lat jest realny i opłacalny.

Decyzję dotyczącą grubości izolacji termicznej najlepiej podjąć już podczas projektowania domu. To idealny moment, aby zintegrować ten element z całą koncepcją energetyczną budynku. Architekt, znając lokalizację działki, warunki gruntowe (choć badanie geotechniczne powinno być wykonane wcześnie), i planowany system ogrzewania, może zaprojektować optymalne rozwiązanie. Jest to o tyle ważne, że przestrzeń na podłodze jest ograniczona przez wysokości progów, drzwi, parapetów i inne elementy architektoniczne. Zbyt gruba podłoga, wynikająca z dołożenia "na ostatnią chwilę" warstwy izolacji, może spowodować konieczność podnoszenia otworów okiennych i drzwiowych, co generuje dodatkowe koszty i komplikacje. Projektant uwzględni wszystkie warstwy podłogi – od chudziaka, przez izolację przeciwwilgociową, izolację termiczną, system grzewczy, wylewkę, aż po warstwę wykończeniową – zapewniając właściwe wysokości.

Na wybór grubości wpływają także parametry samego materiału izolacyjnego, a w szczególności jego współczynnik przewodzenia ciepła (λ). Jak już wspomniano, styropian grafitowy o niskiej lambdzie pozwoli uzyskać lepszą izolacyjność przy tej samej grubości co styropian biały o wyższej lambdzie, lub równorzędną izolacyjność przy mniejszej grubości. Inwestując w materiał o niższym λ (czyli lepszych parametrach izolacyjnych), możemy zredukować wymaganą grubość lub osiągnąć znacznie lepsze U przy założonej grubości. To kwestia optymalizacji – czy chcemy osiągnąć cel (np. U=0,20 W/(m²K)) stosując grubszą warstwę tańszego materiału, czy cieńszą warstwę droższego, ale lepszego izolacyjnie. Często te dwie opcje mają zbliżony koszt końcowy materiału, a różnica w grubości może uprościć niektóre prace budowlane.

Nie można zapomnieć o wytrzymałości na nacisk. Choć ten parametr bardziej dotyczy rodzaju styropianu (EPS 80, 100, XPS) niż jego grubości per se, pośrednio wpływa na całość konstrukcji podłogi. Wybór materiału o zbyt niskiej wytrzymałości mógłby teoretycznie skłaniać do układania go w kilku cieńszych warstwach z przesuniętymi spoinami (co zaleca się dla redukcji mostków termicznych i stabilności), aby "rozłożyć" obciążenia. Jednak znacznie lepszym i pewniejszym rozwiązaniem jest po prostu wybór materiału o wystarczającej dużej wytrzymałości na nacisk od razu. Grubość izolacji termicznej wpływa też na grubość całego pakietu podłogowego, a to z kolei determinuje wymagane poziomy wylewek i podkładów. Precyzyjne planowanie na etapie projektu pozwala uniknąć "niespodzianek" i zapewnia, że wszystkie warstwy zmieszczą się w zaplanowanej wysokości.

Podsumowując, wybór optymalnej grubości izolacji podłogi na gruncie pod ogrzewanie podłogowe jest wypadkową kilku czynników: przepisów, które stanowią absolutne minimum; chęci ograniczenia przyszłych kosztów ogrzewania (im grubiej, tym lepiej); parametrów izolacyjnych samego materiału (lambda) i jego wytrzymałości na nacisk; a także możliwości technicznych wynikających z wysokości warstw podłogi zaplanowanych na etapie projektowania. Niewątpliwie, warto wyjść poza ustawowe minimum i zainwestować w grubszą warstwę izolacji, traktując to jako strategiczną decyzję przynoszącą korzyści przez wiele lat. To inwestycja w komfort cieplny i portfel, a nie tylko "dodatkowy" koszt na budowie.

Dlaczego odpowiednia grubość izolacji pod ogrzewaniem podłogowym jest kluczowa?

Mówimy o tym, że podłoga na gruncie jest jak bariera oddzielająca nasz ciepły świat od chłodnego, a czasem wręcz lodowatego podłoża pod budynkiem. W przypadku standardowej podłogi, właściwa izolacja termiczna jest ważna, aby zminimalizować straty ciepła. Ale gdy na tej samej podłodze instalujemy system ogrzewania płaszczyznowego, rola izolacji staje się absolutnie fundamentalna. Dlaczego? Ponieważ nagrzewamy celowo warstwę tuż nad izolacją. Bez odpowiedniej grubości i jakości tej bariery, znacząca część cennego ciepła z rurek grzewczych, za którą słono płacimy, będzie "uciekać" w dół, zamiast rozchodzić się w górę, do pomieszczenia. To tak, jakby próbować gotować wodę w garnku bez dna – energia dostarczana jest marnowana bezpowrotnie.

Izolacja podłogi na gruncie kluczowa jest właśnie dlatego, że bezpośrednio wpływa na efektywność działania systemu ogrzewania podłogowego. To ona decyduje o tym, ile ciepła z wygenerowanej energii dotrze do naszej stopy i ogrzeje pokój, a ile "nakarmi" grunt pod budynkiem. Solidna, wykonana i zaizolowana podłoga na gruncie gwarantuje odpowiednią ochronę przed wilgocią z podłoża – co jest pierwszym warunkiem jej prawidłowego funkcjonowania. Wilgoć, jak już wspomnieliśmy, jest wrogiem izolacji termicznej. Gdy styropian lub nawet XPS ulegnie zawilgoceniu, jego zdolność do zatrzymywania ciepła dramatycznie spada. Zamiast ciepłej bariery mamy mostek termiczny. A skąd ta wilgoć? Z gruntu, naturalnie.

Kiedy izolacja termiczna pod ogrzewaniem podłogowym jest odpowiednio gruba i dobrze wykonana (bez szczelin, z odpowiednim materiałem, np. utwardzony styropian lub XPS, o niskim współczynniku λ), możemy być pewni, że większość ciepła skieruje się w górę. To prowadzi do zmniejszenia strat ciepła do gruntu, co jest wprost proporcjonalne do niższych rachunków za ogrzewanie. Mówi się, że podłoga na gruncie, nawet bez ogrzewania podłogowego, odpowiada za około 5-10% wszystkich strat ciepła w budynku. Z systemem podłogówki i słabą izolacją, procent ten może być znacznie wyższy, zamieniając energooszczędny pomysł ogrzewania płaszczyznowego w kosztowną porażkę. Dlatego tak często powtarza się, że im więcej tym lepiej w kwestii grubości izolacji.

Grubość izolacji wpływa bezpośrednio na współczynnik przenikania ciepła U dla całej przegrody podłogowej. Obniżenie tego współczynnika oznacza, że mniej ciepła ucieka. Jeśli standardowa podłoga ma U na poziomie np. 0,40-0,50 W/(m²K) (co byłoby obecnie niezgodne z przepisami!), a my dążymy do U < 0,20 W/(m²K) dla podłogi z podłogówką, musimy zastosować znacznie grubszą i/lub lepszą izolację. Różnica w U między 0,30 a 0,15 W/(m²K) może wydawać się niewielka na papierze, ale w skali całej powierzchni podłogi i w ujęciu rocznym oznacza ogromną różnicę w ilości zużytej energii. To nie są puste wyliczenia – to twarda fizyka i ekonomia cieplna. Każde obniżenie U to realne pieniądze, które zostają w portfelu.

Poza wymiernymi korzyściami finansowymi, odpowiednia grubość izolacji przyczynia się również do zwiększenia komfort użytkowania pomieszczeń na parterze. Ogrzewanie podłogowe, aby działało efektywnie, musi mieć pod sobą barierę, która szybko odbije ciepło do góry. Słaba izolacja oznacza, że system będzie potrzebował więcej czasu i energii, aby nagrzać powierzchnię podłogi do komfortowej temperatury. Co więcej, w okresach przejściowych, gdy system grzewczy nie pracuje z pełną mocą lub jest wyłączony, gruba izolacja pomoże utrzymać zgromadzone ciepło w pomieszczeniach. Posadzka będzie dłużej "ciepła" i przyjemna w dotyku, a uczucie chłodu bijącego od podłogi (którego przecież unikamy stosując podłogówkę!) będzie skutecznie wyeliminowane.

Brak właściwej izolacji termicznej pod ogrzewaniem podłogowym to nie tylko problem finansowy i komfortowy. To również ryzyko uszkodzenia samego systemu. Zbyt mała ilość izolacji (szczególnie jeśli mówimy o podłodze na gruncie, gdzie temperatura podłoża jest niższa) może prowadzić do nadmiernego obciążenia rur grzewczych i całej wylewki. Temperatura pod wylewką powinna być utrzymana na w miarę stałym, niskim poziomie dzięki izolacji. Jeśli ciepło będzie zbyt intensywnie uciekać w dół, system będzie musiał pracować intensywniej, co potencjalnie może skrócić jego żywotność lub powodować problemy z regulacją temperatury w pomieszczeniach. Mamy więc do czynienia z systemem naczyń połączonych, gdzie słabe ogniwo w postaci niewystarczającej izolacji psuje całość.

Wracając do kwestii finansowych, inwestycja w grubsze ocieplenie zwraca się, choć czas zwrotu zależy od wielu czynników: ceny energii, różnicy w grubości izolacji, parametrów użytego materiału, a także charakterystyki samego budynku i jego zapotrzebowania na ciepło. Przy obecnych cenach energii i coraz bardziej restrykcyjnych normach energetycznych, które idą w kierunku domów niskoenergetycznych lub pasywnych, wybór większej grubości izolacji podłogi (np. 15-20 cm zamiast 10 cm) staje się nie tylko uzasadniony ekonomicznie, ale wręcz standardem dla budownictwa spełniającego wysokie wymagania dotyczące efektywności energetycznej. To nie jest coś, na czym warto oszczędzać, jeśli budujemy dom "na lata" i zależy nam na niskich kosztach utrzymania.

Pamiętajmy również, że podłoga na gruncie, w przeciwieństwie do dachu czy ścian, jest elementem, do którego trudno wrócić z poprawkami. Po wylaniu jastrychu, ułożeniu płytek czy paneli, zmiana grubości izolacji pod spodem jest praktycznie niemożliwa bez generalnego remontu i kucia całej posadzki. Dlatego decyzja o właściwej grubości i rodzaju izolacji pod ogrzewaniem podłogowym musi być podjęta raz, na początku budowy, i musi być decyzją trafną. Wszelkie błędy popełnione na tym etapie będą wpływać na komfort i koszty przez całe życie budynku. Dlatego właśnie ten element konstrukcji jest tak kluczowy i zasługuje na szczególną uwagę i inwestycję w odpowiedniej jakości materiały o właściwych parametrach.

Na zakończenie tej części, rozważmy hipotetyczny przykład: Dwa identyczne domy z ogrzewaniem podłogowym na parterze. W pierwszym zastosowano 10 cm styropianu EPS 100 (lambda 0,038 W/(mK)), w drugim 15 cm styropianu grafitowego EPS 100 (lambda 0,031 W/(mK)). Różnica w koszcie materiału izolacyjnego to kilkaset lub kilka tysięcy złotych w skali całego parteru (w zależności od powierzchni i regionu). Różnica w izolacyjności termicznej podłogi może przełożyć się na oszczędności rzędu kilkuset złotych rocznie na ogrzewaniu (szacunki są bardzo różne, zależą od regionu Polski i cen nośnika energii). W ciągu 10 lat oszczędności mogą zrównać się z początkową różnicą w koszcie, a w ciągu 20-30 lat przekroczyć ją wielokrotnie. To twarde argumenty za tym, by nie oszczędzać na izolacji podłogi z ogrzewaniem podłogowym.