Jak zrobić dach na garażu krok po kroku

Budowa własnego garażu to marzenie wielu, a zwieńczeniem tych wysiłków jest bez wątpienia dach. To on chroni nasze auto i sprzęty przed deszczem, śniegiem czy palącym słońcem. Zatem, jak zrobić dach na garażu? W najkrótszym ujęciu, sprowadza się to do starannego projektu uwzględniającego lokalne warunki, wzniesienia solidnej konstrukcji nośnej (więźby) zdolnej przenieść obciążenia, a na końcu ułożenia trwałego i szczelnego pokrycia, które sprosta próbie czasu i pogody. To zadanie wymaga precyzji, wiedzy o materiałach i choćby podstawowych umiejętności budowlanych – albo solidnego planu działania, który zaraz rozpakujemy.

• Projekt i wybór materiałów na dach garażowy
• Budowa konstrukcji nośnej dachu (więźba)
• Montaż pokrycia dachowego

Przyglądając się temu, jak ludzie podchodzą do budowy dachów garażowych, często widać różnice w wyborze materiałów i technologii. Jedni stawiają na proste dachy jednospadowe kryte blachą trapezową, inni decydują się na bardziej złożone konstrukcje dwuspadowe z dachówką. Wybór zależy często od lokalnych przepisów, dostępnego budżetu i pożądanej estetyki. Niezależnie od wyboru, kluczowe jest zrozumienie, że każda decyzja wpływa na trwałość, koszt i finalny wygląd.

Dane te pokazują tylko wierzchołek góry lodowej możliwości. Różnice w cenach mogą być kolosalne – metr kwadratowy najtańszej blachy trapezowej może kosztować 30-50 zł, podczas gdy wysokiej klasy dachówka ceramiczna to wydatek rzędu 70-150 zł/m², nie licząc akcesoriów i pracy. To jasny sygnał, że budżet jest często głównym rozgrywającym. Ale nie dajmy się zwariować, oszczędność na materiale pokryciowym czy więźbie może zemścić się za kilka lat, gdy pojawią się przecieki czy uszkodzenia od wiatru. Czasem warto zainwestować odrobinę więcej na początku.

Zastosowanie wizualizacji pomoże lepiej uchwycić zależności pomiędzy typami pokryć a kosztami. Oto przykład pokazujący orientacyjne różnice w cenie metra kwadratowego popularnych materiałów pokryciowych, dając pogląd na skale inwestycji w zależności od wyboru:

Zobacz także: Jak zrobić regał drewniany do garażu? Poradnik

Projekt i wybór materiałów na dach garażowy

Każda solidna konstrukcja zaczyna się na papierze, a w dzisiejszych czasach na ekranie komputera. Projektowanie dachu garażowego to etap absolutnie kluczowy, często niedoceniany przez amatorów, którzy myślą, że "przecież to tylko garaż". Tymczasem to właśnie projekt definiuje, jakie obciążenia dach będzie musiał przenieść, jak będzie wyglądał, jakie materiały będą potrzebne i ile to wszystko ostatecznie będzie kosztować. Ignorowanie tego etapu to prosta droga do problemów, które pojawią się prędzej czy później, np. gdy spadnie więcej śniegu, niż zakładał "szacunek na oko".

Podstawą projektu jest określenie funkcji garażu – czy będzie to tylko miejsce postoju samochodu, czy może także niewielki warsztat, magazyn narzędzi? To wpływa na wybór wysokości ścian i tym samym na spadek dachu. Kolejna sprawa to lokalizacja geograficzna i związane z nią obciążenia wiatrowe i śniegowe, które w Polsce potrafią być naprawdę spore, zwłaszcza w rejonach górskich czy nad morzem. Te dane są ściśle określone w normach budowlanych i doświadczony projektant, a nawet wprawny wykonawca-amator z dobrym programem do kalkulacji, powinien je uwzględnić.

Wybór kształtu dachu ma znaczący wpływ zarówno na estetykę, jak i na stopień skomplikowania budowy oraz koszty. Dachy jednospadowe są najprostsze w konstrukcji i najszybsze w montażu. Wymagają mniejszej ilości drewna na więźbę i zazwyczaj najlepiej współpracują z prostymi pokryciami jak blacha trapezowa. Idealnie sprawdzają się, gdy garaż jest dobudowany do istniejącego budynku lub ogrodzenia.

Zobacz także: Odwodnienie liniowe w garażu – jak zrobić

Dachy dwuspadowe, choć bardziej skomplikowane, oferują więcej możliwości estetycznych i pozwalają na stworzenie niewielkiego strychu lub poddasza użytkowego w garażu, jeśli jest odpowiednio wysoki. Pozwalają też na efektywniejsze odprowadzanie wody i śniegu przy większych spadkach, co może być kluczowe w strefach o obfitych opadach. Kąt nachylenia takiego dachu (np. 30-45 stopni) często dyktuje wybór pokrycia – dachówki wymagają większego spadku niż blacha.

Materiał konstrukcyjny więźby to najczęściej drewno, zazwyczaj klasy C24 ze względu na jego wytrzymałość i dostępność. Ważne, aby drewno było odpowiednio wysuszone (wilgotność poniżej 18%) i zabezpieczone przed biologicznym korozją (środkami grzybobójczymi i owadobójczymi). Przy większych rozpiętościach lub szczególnych wymaganiach (np. bardzo duże obciążenie śniegiem), rozważa się drewno klejone warstwowo (BSH) lub drewno konstrukcyjne łączone na mikrowczepy (KVH), które charakteryzują się większą stabilnością i wytrzymałością.

Czasami, zwłaszcza przy bardzo szerokich garażach lub chęci uniknięcia elementów drewnianych (np. z powodu zagrożenia pożarowego), stosuje się konstrukcje stalowe. Te są lżejsze od drewna BSH przy tej samej wytrzymałości, ale wymagają specjalistycznej wiedzy przy projektowaniu i spawaniu. Ich koszt bywa wyższy od standardowej więźby drewnianej na mniejszych obiektach, ale przy większych skalach mogą okazać się konkurencyjne. Pamiętajmy o konieczności ich odpowiedniego zabezpieczenia antykorozyjnego.

Zobacz także: Jak zrobić odpływ liniowy w garażu? Krok po kroku

Wybór pokrycia dachowego to często decyzja wizualna, ale musi iść w parze z funkcjonalnością i trwałością. Blacha trapezowa jest tania, lekka i szybka w montażu, idealna na niskie spady. Jest dostępna w wielu kolorach, a blachy powlekane oferują lepszą ochronę przed korozją i trwalszy kolor. Minusem może być hałas podczas deszczu, choć można to zredukować odpowiednią warstwą izolacyjną pod spodem.

Blachodachówka imituje wygląd dachówki, jest lżejsza od ceramicznej czy cementowej, co pozwala na zastosowanie lżejszej więźby. Dostępna jest w arkuszach lub panelach. Wymaga większego spadku niż blacha trapezowa i precyzyjniejszego montażu, szczególnie w rejonach o silnym wietrze. Dobrej jakości blachodachówka, wykonana z odpowiednio grubej stali i z trwałą powłoką, może służyć wiele lat.

Zobacz także: Z jakiego profilu zrobić garaż: poradnik wyboru profili

Dachówka ceramiczna i cementowa to klasyczne, ciężkie pokrycia. Ich waga wymaga solidniejszej konstrukcji więźby, co podnosi koszty drewna. Są jednak niezwykle trwałe (ich żywotność to często 50-100 lat), estetyczne i dobrze izolują akustycznie. Dachówka ceramiczna jest droższa od cementowej, ale zachowuje kolor przez dłuższy czas i jest mniej nasiąkliwa. Wymagają większego spadku dachu, zazwyczaj od 25-30 stopni wzwyż, w zależności od producenta i modelu.

Na dachach o bardzo niskim spadku (poniżej 5 stopni) lub dachach płaskich, stosuje się papę termozgrzewalną, membrany PVC lub EPDM. Papa jest tradycyjna, wymaga kilku warstw i dokładnego zgrzewania. Membrany są lżejsze, bardziej elastyczne i często szybsze w montażu na dużych powierzchniach, ale ich instalacja wymaga specjalistycznego sprzętu i doświadczenia. To pokrycia wymagające innego podejścia do wentylacji i odprowadzenia wody.

Przy wyborze materiałów, nie można zapomnieć o niezbędnych akcesoriach dachowych. To m.in. folie dachowe (membrany wstępnego krycia) chroniące przed wodą i wiatrem, taśmy wentylacyjne kalenicowe, obróbki blacharskie (pas podrynnowy, wiatrownice, opierzenia kominów jeśli występują), rynny i rury spustowe. Koszt tych elementów potrafi być znaczący i często jest niedoszacowany w początkowych kalkulacjach. Czasem "diabeł tkwi w szczegółach", a te "szczegóły" kosztują.

Zobacz także: Tani garaż jak zrobić? Najtańsze sposoby i porady

Estymacja kosztów to kolejny ważny element projektu. Zazwyczaj koszt samego materiału na więźbę to od 800 do 1500 zł za metr sześcienny drewna, w zależności od klasy, gatunku i miejsca zakupu. Ile drewna? Na dach jednospadowy o wymiarach 6x3 m i spadku 10 stopni potrzeba go znacznie mniej niż na dwuspadowy 6x6 m o spadku 30 stopni. Doświadczony cieśla czy program kalkulacyjny jest w stanie to wyliczyć z dużą dokładnością, biorąc pod uwagę rozstaw krokwi (zazwyczaj 80-100 cm) i przekroje belek (np. 5x15 cm na krokwie dla mniejszych rozpiętości, 10x20 cm na płatew). Nie da się ukryć, że cena drewna bywa zmienna i warto śledzić rynek.

Koszty pokrycia, jak już wspomniano, są bardzo zróżnicowane. Blacha trapezowa to od 30 zł/m², blachodachówka 60-90 zł/m², a dachówka ceramiczna 80-150 zł/m². Do tego doliczyć trzeba wspomniane akcesoria, łączniki (gwoździe, wkręty, złącza ciesielskie), materiały izolacyjne (jeśli planujemy ocieplenie dachu od razu lub w przyszłości). Nie zapominajmy o kosztach pracy ekipy, która może stanowić od 40% do 60% całkowitego kosztu dachu, w zależności od stopnia skomplikowania i lokalizacji.

Podsumowując etap projektowania i wyboru materiałów, warto pamiętać o kilku zasadach. Po pierwsze, nie idźmy na łatwiznę – solidny projekt to podstawa bezpieczeństwa i trwałości. Po drugie, dobór materiałów powinien być przemyślany, a nie tylko podyktowany najniższą ceną. Po trzecie, zawsze warto zrobić rezerwę budżetową na nieprzewidziane wydatki, bo "przy budowie zawsze coś wyskoczy". Kto tego doświadczył, ten wie, że to święta prawda, jak amen w pacierzu. Planowanie to nie tylko liczenie desek i gwoździ, to też wizja całego przedsięwzięcia.

Budowa konstrukcji nośnej dachu (więźba)

Gdy projekt jest gotowy, a materiały czekają na placu budowy, przechodzimy do sedna, czyli postawienia kręgosłupa naszego dachu – więźby. To ona przenosi ciężar pokrycia, śniegu, parcia wiatru i opiera się na ścianach garażu. Solidna więźba garażu to gwarancja stabilności całego dachu na długie lata. Mówiąc brutalnie, jeśli coś tu zawiedzie, cały dach może się zapaść – bez owijania w bawełnę, to właśnie stawka tej części pracy.

Pierwszym krokiem, jeszcze przed faktycznym montażem drewna, jest przygotowanie ścian. Na górnej powierzchni ścian murowanych lub betonowych układa się podwalinę (inaczej murłatę) – poziomą belkę drewnianą (najczęściej 10x10 cm lub 12x12 cm), która rozkłada obciążenie z krokwi równomiernie na ścianę. Murłata musi być solidnie zakotwiona do ściany za pomocą śrub lub kotew wmurowanych w zaprawę. Pod nią układa się warstwę izolacji przeciwwilgociowej, np. z papy lub membrany, aby drewno nie nasiąkało wilgocią z muru.

Samo drewno na więźbę powinno być dostarczone odpowiednio wcześnie, aby "odpoczęło" na placu budowy i wyrównało swoją wilgotność z otoczeniem. Ważne, aby było składowane na przekładkach, z dala od ziemi, w miejscu przewiewnym, ale osłoniętym przed deszczem. Przed montażem, każdy element należy dokładnie wymierzyć i przyciąć pod odpowiednim kątem, zgodnie z projektem. Precyzja tutaj jest kluczowa; cięcia muszą być idealnie dopasowane, bo niedokładności osłabiają połączenia.

Konstrukcja więźby zależy od typu dachu. W przypadku prostego dachu jednospadowego, opiera się on na dwóch murłatach na różnych wysokościach, wyznaczających spadek. Krokwie (zazwyczaj belki 5x15 cm, 6x16 cm lub większe w zależności od rozpiętości) układa się równolegle do spadku, opierając je na murłatach. Ich rozstaw (najczęściej 80-100 cm) jest kluczowy i zależy od obciążeń i planowanego pokrycia – cięższe pokrycia wymagają gęstszego rozstawu krokwi lub większych przekrojów belek. Krokwie mocuje się do murłat za pomocą złączy ciesielskich, gwoździ lub wkrętów, często dodatkowo wzmacniając je kątownikami.

W przypadku dachu dwuspadowego konstrukcja jest bardziej złożona. Mamy dwie połacie dachu spotykające się w kalenicy. Krokwie łączą się w kalenicy (często na tzw. czop), a ich dolne końce opierają się na murłatach. Przy większych rozpiętościach stosuje się dodatkowe elementy usztywniające: jętki (poziome belki spinające dwie przeciwległe krokwie), kleszcze (podobne do jętki, ale często podwójne i umieszczone wyżej), płatwie (poziome belki podpierające krokwie na ich długości, opierające się na słupach lub ścianach nośnych wewnętrznych). To właśnie te elementy decydują o stabilności więźby na dużych rozpiętościach i przy dużych obciążeniach.

Łączenie elementów drewnianych wymaga precyzji i zastosowania odpowiednich technik. Tradycyjnie stosuje się złącza ciesielskie nacinane w drewnie (np. złącza na czop i gniazdo, na jaskółczy ogon), wzmacniane gwoździami. Współczesne metody często wykorzystują płytki kolczaste, perforowane złącza blaszane, kątowniki, wkręty i śruby. Te elementy przyspieszają montaż i zapewniają solidne połączenia, pod warunkiem użycia odpowiedniej ilości i rodzaju łączników zalecanych przez producenta lub projektanta. Niedobór gwoździ w krytycznym węźle połączenia krokwi z murłatą? To recepta na problemy przy pierwszym silniejszym wietrze!

Montaż rozpoczyna się zazwyczaj od ustawienia skrajnych krokwi, które wyznaczają obrys dachu. Następnie rozciąga się linkę w kalenicy i przy murłacie, wyznaczając linię i spadek dachu, co ułatwia precyzyjne ustawienie pozostałych krokwi. Wszystkie elementy muszą być wypoziomowane i w pionie, a ich osadzenie na murłatach stabilne. Ciesielski fach mówi, że "dom, który krzywo stał, długo nie postoi". Z dachem garażowym jest podobnie.

Po ustawieniu głównych elementów nośnych (krokwie, jętki, płatwie, słupy) montuje się tzw. kontrłaty i łaty. Kontrłaty to drewniane listwy (np. 2.5x5 cm) przybijane wzdłuż krokwi. Ich zadaniem jest stworzenie szczeliny wentylacyjnej pomiędzy folią dachową a pokryciem oraz odsunięcie łat od folii, co umożliwia odpływ wody, która ewentualnie dostanie się pod pokrycie. To drobny detal, ale krytyczny dla wentylacji dachu. Brak wentylacji to wilgoć, grzyb i zgnilizna drewna.

Łaty (zazwyczaj 4x5 cm lub 5x5 cm) przybija się prostopadle do kontrłat i krokwi. To na nich bezpośrednio układa się pokrycie dachowe (blachodachówkę, dachówkę, gont). Ich rozstaw zależy ściśle od rodzaju pokrycia i kąta nachylenia dachu, i jest podawany przez producenta pokrycia w specyfikacji technicznej lub instrukcji montażu. Typowy rozstaw łat pod dachówkę ceramiczną to około 32-38 cm, pod blachodachówkę 35 cm (dla standardowych modułów), a pod blachę trapezową może być większy, w zależności od profilu blachy i rozpiętości. Odmierzenie rozstawu łat musi być idealnie równe na całej połaci.

Ważnym elementem więźby, zwłaszcza w dachach dwuspadowych, jest szczyt. Konstrukcja szczytów (np. z muru, z drewna lub częściowo z obu materiałów) również musi być stabilnie połączona z konstrukcją dachu i zabezpieczona przed warunkami atmosferycznymi, np. obróbkami blacharskimi wiatrownicami, które chronią boczne krawędzie dachu.

Budowa więźby drewnianej wymaga nie tylko wiedzy o stolarce, ale i umiejętności pracy na wysokościach oraz zachowania zasad bezpieczeństwa. Upadek z wysokości to nie przelewki, dlatego konieczne jest stosowanie szelek bezpieczeństwa, stabilnych drabin i rusztowań, a także zabezpieczanie placu budowy. "Lepiej dmuchać na zimne", jak mawiają starzy mistrzowie, i to się odnosi do bezpieczeństwa w dwójnasób.

Po zakończeniu montażu więźby i łatowania, cała konstrukcja drewniana powinna zostać raz jeszcze dokładnie sprawdzona pod kątem zgodności z projektem, solidności połączeń i równości płaszczyzn. Wszelkie odchylenia i niedoróbki powinny być poprawione na tym etapie, zanim przystąpimy do krycia. Próba ukrycia wad konstrukcyjnych pod pokryciem to klasyczny błąd, który wychodzi w najmniej odpowiednim momencie. Dobra więźba to podstawa. Zastosowanie odpowiedniego przekroju drewna, prawidłowych rozstawów, precyzyjnych cięć i solidnych połączeń zapewni, że nasz dach przetrwa niejedną wichurę i obfite opady śniegu.

Podsumowując, budowa więźby to moment, w którym abstrakcyjny projekt zaczyna nabierać realnych kształtów. To etap wymagający precyzji, siły fizycznej i dobrej koordynacji. To także moment, w którym koszt drewna (szacunkowo od kilku do kilkunastu złotych za belkę w zależności od przekroju i długości, z czego na mały dach garażowy 6x3m potrzeba może około 0.5-1 m³ drewna, a na większy 6x6m dwuspadowy 1.5-3 m³) staje się namacalnym wydatkiem. Ale dobra wiadomość jest taka, że postawienie stelaża dachu to spory krok milowy w budowie garażu.

Montaż pokrycia dachowego

Zbudowana konstrukcja więźby wygląda solidnie, kontrłaty i łaty czekają w rzędach – nadszedł czas na wisienkę na torcie, czyli układanie pokrycia dachowego. To moment, w którym nasz garaż zyskuje w końcu swoją ochronną czapę i zaczyna wyglądać jak gotowy budynek. Niezależnie od wyboru materiału, czy będzie to prosta blacha, czy elegancka dachówka, każdy etap montażu wymaga staranności, bo nawet najlepszy materiał położony byle jak nie spełni swojego zadania, a co gorsza, będzie powodem irytujących przecieków. "Każdy szew ma znaczenie", a w przypadku dachu to nawet podwójnie prawdziwe.

Zanim jednak na łatach wyląduje finalne pokrycie, na krokwiach pod kontrłatami układa się membranę wstępnego krycia (folię dachową). To niezwykle ważna warstwa, która stanowi drugą linię obrony przed wodą, np. z zacinającego deszczu czy topniejącego śniegu, który mógłby dostać się pod pokrycie główne. Chroni też więźbę przed wiatrem i kurzem, a jednocześnie jest paroprzepuszczalna, co pozwala wilgoci z wnętrza garażu (lub z samej konstrukcji dachu) wydostać się na zewnątrz, zapobiegając zawilgoceniu drewna. Membrana układana jest poziomo, od okapu w kierunku kalenicy, z zakładem (najczęściej 10-15 cm) wskazanym przez producenta. Zakład ten musi być szczelny, czasem wymaga sklejenia specjalną taśmą.

Po ułożeniu membrany i przybiciu kontrłat wzdłuż krokwi, przybijamy łaty w odpowiednim rozstawie (jak wspomniano, zależnym od pokrycia). To tworzy właściwy ruszt montażowy dla dachówki, blachodachówki, czy innych materiałów. Rozstaw łat dla dachówki to typowo 32-38 cm, ale zawsze należy sprawdzić dokładny wymiar na opakowaniu lub w instrukcji montażu konkretnego modelu. Błąd o centymetr na kilku łatach skumuluje się i sprawi, że ostatni rząd dachówek nie zmieści się w przewidzianym miejscu. Tutaj liczy się chirurgiczna precyzja.

Montaż blachy trapezowej jest stosunkowo prosty. Arkusze blachy układa się zazwyczaj od okapu w kierunku kalenicy i od jednej krawędzi dachu do drugiej (często od prawej do lewej, aby kolejne arkusze zachodziły na poprzednie i spływająca woda nie dostawała się pod blachę). Arkusze przykręca się do łat za pomocą specjalnych wkrętów samowiercących z gumową podkładką EPDM, która zapewnia szczelność połączenia. Wkręty mocuje się na dolnej fali blachy, tak aby podkładka dociskała się do łaty i tworzyła wodoszczelne uszczelnienie. Typowe zużycie wkrętów to 6-8 sztuk na metr kwadratowy.

Układanie dachówki (ceramicznej lub cementowej) to bardziej pracochłonny proces, ale wielu uważa go za dający najbardziej estetyczny efekt. Dachówki układa się rzędami, zaczynając od okapu, od prawej do lewej lub od lewej do prawej, w zależności od modelu. Każda dachówka ma specjalne zaczepy, którymi wiesza się ją na łacie. W rejonach narażonych na silne wiatry, a także na krawędziach dachu, szczytach i w okolicach kalenicy, dachówki wymagają dodatkowego mocowania za pomocą spinek lub wkrętów, zazwyczaj co druga, trzecia dachówka, a na brzegach każda. Jest to kluczowe zabezpieczenie przed zerwaniem dachu przez wiatr.

Montaż blachodachówki przebiega podobnie jak blachy trapezowej, ale z większą precyzją. Blachodachówka ma przetłoczenia imitujące kształt dachówki, więc wkręty montuje się zazwyczaj w "dolinie" fali tuż nad progiem przetłoczenia. To ważne, aby uniknąć wgniatania blachy i zapewnić szczelność. Panele blachodachówki modułowej często montuje się z ukrytym mocowaniem, co poprawia estetykę i szczelność. Liczba wkrętów podobna jak w przypadku blachy trapezowej.

Niezwykle ważnym elementem montażu pokrycia jest wykonanie szczelnych obróbek blacharskich. Dotyczą one wszelkich elementów wystających z dachu (jak komin, jeśli jest w garażu), lukarn, okien dachowych (rzadko w garażu, ale możliwe), a także krawędzi dachu (okap, szczyt) i kalenicy. Obróbki te wykonuje się zazwyczaj z blachy stalowej powlekanej lub aluminium, dostosowując ich kolor do koloru pokrycia. Na przykład, opierzenie komina wykonuje się z czterech części szczelnie połączonych i uszczelnionych masą dekarską. Błędy w obróbkach to najczęstsza przyczyna przecieków.

Kalenica, czyli linia styku dwóch połaci dachu, wymaga specjalnego traktowania. Stosuje się tam gąsiory (specjalne elementy pokrycia) montowane na sucho (na wspomnianej wcześniej taśmie wentylacyjnej kalenicowej) lub rzadziej na mokro (przy użyciu specjalnej zaprawy, metody odchodzącej jednak od nowszych technologii wentylowanych dachów). Taśma kalenicowa zapewnia wentylację dachu (odprowadzenie wilgoci z wnętrza na zewnątrz) przy jednoczesnej ochronie przed dostawaniem się wody, śniegu czy insektów pod pokrycie w tym newralgicznym miejscu.

Okap dachu, czyli jego dolna krawędź, to miejsce, gdzie montuje się pas podrynnowy i system rynnowy. Pas podrynnowy (z blachy) kieruje wodę spływającą z dachu prosto do rynny. Rynny zbierają wodę i odprowadzają ją rurami spustowymi. Sprawny system rynnowy jest kluczowy dla ochrony ścian garażu przed zawilgoceniem i podmywaniem fundamentów. Warto zainwestować w dobrej jakości rynny PCV lub metalowe, odpowiedniej wielkości do powierzchni dachu.

Wentylacja dachu jest czymś, o czym często się zapomina, a jest absolutnie kluczowa dla jego trwałości, zwłaszcza przy ocieplonych stropodachach lub dachach z poddaszem użytkowym. Polega na zapewnieniu przepływu powietrza pod pokryciem, między łatami a membraną. Wlot powietrza powinien znajdować się w okapie (np. przez zastosowanie specjalnych grzebieni wentylacyjnych lub wentylowanej podbitki), a wylot w kalenicy (dzięki taśmie wentylacyjnej i gąsiorom). Zapewnia to osuszanie więźby i eliminację mostków termicznych (jeśli dach jest ocieplony). Pamiętaj, że wilgoć to wróg numer jeden drewna i izolacji.

Podczas montażu pokrycia należy uważać na każdy krok – dosłownie i w przenośni. Chodzenie po łatach lub samym pokryciu (zwłaszcza blaszanym) bez odpowiedniego zabezpieczenia i rozłożenia ciężaru może prowadzić do uszkodzenia materiału lub upadku. Stosowanie specjalnych chodników dachowych lub przynajmniej rozłożenie desek w strategicznych miejscach to podstawa. Bezpieczeństwo to priorytet – "szczęście sprzyja przygotowanym", a na dachu dotyczy to podwójnie.

Koszt montażu pokrycia przez profesjonalną ekipę może wahać się od 30 do nawet 80 zł za metr kwadratowy, w zależności od typu pokrycia (montaż dachówki jest droższy niż blachy) i stopnia skomplikowania dachu (duża liczba lukarn, kominów podnosi cenę). Jeśli robimy to sami, jedyny koszt to nasz czas i narzędzia. Standardowe narzędzia to młotek, wkrętarka, piła (ręczna lub elektryczna do cięcia drewna), nożyce do blachy (do cięcia obróbek czy blachy), miarka, poziomica, linka, ołówek ciesielski. No i oczywiście niezbędny sprzęt ochronny.

Montaż pokrycia dachowego to nie wyścig. Precyzja, cierpliwość i stosowanie się do zaleceń producentów materiałów to klucz do sukcesu. Każda dachówka, każdy wkręt, każdy kawałek obróbki ma swoje miejsce i funkcję. Dobrze ułożone pokrycie to nie tylko ładny wygląd, ale przede wszystkim szczelność i trwałość naszego garażu na lata. Nawet jeśli czasem trafi się gorzka pigułka w postaci problemu z docinaniem czy spasowaniem, z odpowiednim podejściem da się to przezwyciężyć i zakończyć budowę dachu z poczuciem dobrze wykonanej pracy.