Czy na płytę OSB można kłaść płytki? Odpowiedź i praktyczne wskazówki

Zaczynając przygodę z remontem lub budową, prędzej czy później stajemy przed dylematem materiałowym, który może przyprawić o ból głowy nawet doświadczonych fachowców. Jednym z często powracających pytań, niczym refren starej piosenki na budowie, jest: Czy na płytę OSB można kłaść płytki? To zagadnienie elektryzuje, bo przecież płyta OSB to materiał popularny, ekonomiczny, szybki w montażu... ale czy aby na pewno jest stworzona do tego, by stanowić solidną bazę dla kruchych i wymagających płytek ceramicznych czy gresowych? Krótko odpowiadając na to nurtujące pytanie – tak, położenie płytek na OSB jest możliwe, ale diabeł tkwi, jak zawsze, w szczegółach i propery w sposobie wykonania. Nie jest to droga na skróty, a raczej ścieżka wymagająca precyzji i świadomego wyboru materiałów.

• Przygotowanie podłoża z płyty OSB pod płytki
• Wybór odpowiedniego kleju do płytek na OSB
• Minimalna grubość płyty OSB pod układanie płytek

Przed podjęciem decyzji o ułożeniu płytek na podłożu z płyty OSB, warto przyjrzeć się bliżej samemu materiałowi. Płyta OSB, czyli Oriented Strand Board, to nic innego jak prasowane w wysokiej temperaturze i pod dużym ciśnieniem wióry drzewne, połączone spoiwami żywicznymi. Ta specyficzna struktura, choć daje płycie wytrzymałość i stabilność w wielu zastosowaniach konstrukcyjnych, jednocześnie stanowi wyzwanie dla tradycyjnych materiałów klejowych i samych płytek. Obecność żywic na powierzchni obniża przyczepność, a naturalna tendencja drewna do pracy – czyli minimalnych ruchów pod wpływem zmian temperatury i wilgotności – grozi uszkodzeniem sztywnych płytek. Poniższa prezentacja zestawienia cech OSB i ich wpływu na montaż płytek pomoże zrozumieć skalę wyzwania.

Z powyższego zestawienia jasno wynika, że położenie płytek na OSB to nie jest po prostu "przyklej i gotowe". To przemyślany proces, który wymaga podejścia etapowego, uwzględniającego specyfikę podłoża. Kluczem do sukcesu jest neutralizacja potencjalnych problemów wynikających z właściwości samej płyty – jej zmienności, przyczepności i sztywności. Obejmuje to skrupulatne przygotowanie powierzchni, wybór chemii budowlanej dedykowanej do trudnych podłoży oraz zastosowanie płyty o odpowiednich parametrach konstrukcyjnych, aby całość instalacji zachowała trwałość na lata. Wchodząc w ten projekt, musimy być świadomi tych niuansów, bo inaczej ryzykujemy kosztowną i frustrującą porażkę, a nasz wymarzony remont zakończy się... odpadającą glazurą.

Przygotowanie podłoża z płyty OSB pod płytki

Pierwszym, absolutnie fundamentalnym etapem na drodze do udanego ułożenia płytek na płycie OSB jest skrupulatne przygotowanie podłoża. Bagatelizowanie tej fazy to jak budowanie domu na ruchomych piaskach – prędzej czy później konstrukcja runie. Płyta OSB, choć pozornie gładka i jednolita, kryje w sobie wyzwania, które musimy okiełznać, zanim położymy pierwszą płytkę.

Zobacz także: Płytki na pustakach: Trwałe i estetyczne wykończenie wnętrz

Zacznijmy od weryfikacji stabilności i równości całej konstrukcji. Płyta OSB musi być solidnie przytwierdzona do legarów (na podłodze) lub profili/belek (na ścianie). Rozstaw podpór powinien być zgodny z zaleceniami producenta OSB dla danego obciążenia, ale jako punkt odniesienia dla podłóg przyjmuje się często 400-600 mm, co dla płytek wymaga odpowiedniej grubości OSB, o czym później. Niewystarczające wsparcie lub luźne połączenia spowodują uginanie się płyty pod ciężarem i ruchem, co natychmiast przeniesie się na sztywne płytki, prowadząc do pękania fug, a nawet samych elementów ceramicznych.

Każda płyta OSB ma na powierzchni delikatną warstwę związaną z procesem produkcji – to głównie spoiwa żywiczne i parafiny, które mają na celu ochronę przed wilgocią, ale jednocześnie drastycznie ograniczają przyczepność. Dlatego konieczne jest mechaniczne usunięcie tej warstwy. Można to zrobić poprzez przeszlifowanie całej powierzchni papierem ściernym o gradacji w zakresie P120 do P180. Celem nie jest zeszlifowanie milimetrów płyty, ale lekkie zmatowienie i otwarcie jej struktury.

Po szlifowaniu musimy dokładnie oczyścić podłoże z pyłu i wszelkich luźnych zabrudzeń. Odkurzanie, a następnie przetarcie wilgotną (ale nie mokrą!) ściereczką lub gąbką (upewniając się, że płyta szybko wysycha) pozwoli pozbyć się resztek, które mogłyby zmniejszyć przyczepność aplikowanych później materiałów. Myśl o tym jak o przygotowaniu skóry pod makijaż – musi być czysta i odpowiednio "otwarta".

Zobacz także: Czy Można Kłaść Panele Na Płytki – Poradnik 2025

Kolejnym arcyważnym krokiem jest odpowiednie zagruntowanie powierzchni. Płyta OSB jest materiałem drewnopochodnym i w różnym stopniu chłonie wilgoć (choć mniej niż surowe drewno dzięki żywicom). Niekontrolowane wchłanianie wody z kleju może osłabić wiązanie, a co gorsza, w przypadku nierównomiernego wchłaniania, prowadzić do minimalnych odkształceń płyty w trakcie procesu wysychania kleju. Gruntowanie ma za zadanie ujednolicić i ograniczyć chłonność podłoża oraz wzmocnić jego powierzchnię, tworząc stabilną warstwę sczepną.

Nie każdy grunt się nadaje! Zapomnij o standardowych gruntach akrylowych stosowanych na tynkach. Na OSB potrzebny jest preparat dedykowany do trudnych, nienasiąkliwych lub nisko chłonnych podłoży. Są to często grunty na bazie żywic syntetycznych lub specjalne mostki sczepne zawierające drobiny piasku kwarcowego. Te drugie dodatkowo tworzą szorstką powierzchnię, znacząco zwiększając mechaniczną przyczepność dla zaprawy klejowej. Aplikuje się je wałkiem lub pędzlem, starannie pokrywając każdy centymetr kwadratowy.

W pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności, takich jak łazienka czy kuchnia, samo gruntowanie nie wystarczy. Niezbędne jest zastosowanie izolacji przeciwwilgociowej. Jest to warstwa lub dwie (zgodnie z zaleceniami producenta) specjalnej folii w płynie, nanoszonej pędzlem lub wałkiem na całą powierzchnię, a w narożnikach i dylatacjach (miejsca styku różnych płaszczyzn, np. ściany z podłogą) z zastosowaniem taśm uszczelniających. Izolacja ta zapobiega przenikaniu wilgoci z powietrza i bezpośredniego kontaktu z wodą (np. rozlana woda pod prysznicem) do wnętrza płyty OSB, chroniąc ją przed spęcznieniem i utratą stabilności. Pamiętajmy o odpowiednim wywinięciu folii na ściany na minimalną wysokość kilku czy kilkunastu centymetrów, tworząc "wannę".

Zobacz także: Czy Można Kłaść Panele Na Płytki Przy Ogrzewaniu Podłogowym

Co z krawędziami płyt OSB i szczelinami dylatacyjnymi? Na podłogach ułożonych z płyt OSB pozostawia się szczeliny dylatacyjne (np. 3-5 mm) między płytami i przy ścianach, aby umożliwić płycie swobodną pracę. Tych szczelin pod płytkami absolutnie nie wolno wypełniać sztywną zaprawą! Muszą one zostać wypełnione elastycznym materiałem, np. poliuretanową masą uszczelniającą, która zachowa elastyczność i zaabsorbuje ruchy płyty. Na to dopiero nakłada się folię w płynie i taśmę uszczelniającą. Zaniedbanie tego punktu to proszenie się o kłopoty.

Przygotowanie podłoża z OSB to nie tylko teoria, to praktyka, która wymaga cierpliwości. Każda warstwa (grunt, folia w płynie) wymaga odpowiedniego czasu schnięcia, zgodnie z zaleceniami producenta. Nie przyspieszajmy tego procesu na siłę. Wilgotność podłoża po przygotowaniu powinna być na odpowiednim poziomie, zgodnym z wytycznymi dla danego kleju. Czasem to nawet 24 godziny lub dłużej po aplikacji ostatniej warstwy izolacji. Odpowiednie przygotowanie to blisko połowa sukcesu w projekcie "płytki na OSB".

Zobacz także: Czy Można Kłaść Płytki Na Farbę Olejną? Poradnik dla Wykończeń Wnętrz

Rozważmy przykład z życia: deweloper w jednym z bloków zamiast tradycyjnej wylewki na balkonach użył płyty OSB na ruszcie drewnianym, a następnie próbował położyć na niej gres bez specjalnego przygotowania i z użyciem taniego kleju cementowego. Po pierwszej zimie spoiny popękały, płytki zaczęły się odklejać, a w niektórych miejscach płyta spęczniała od wilgoci, którą przepuścił wadliwy montaż. Koszt naprawy okazał się wielokrotnie wyższy niż koszt właściwego przygotowania podłoża i zakupu odpowiednich materiałów od razu.

Sumując etap przygotowania: weryfikacja konstrukcji, przeszlifowanie i odkurzenie, gruntowanie preparatem dedykowanym do OSB (mostek sczepny jest świetnym wyborem), zastosowanie izolacji przeciwwilgociowej w pomieszczeniach mokrych, elastyczne wypełnienie szczelin dylatacyjnych i solidne wyschnięcie każdej warstwy. To absolutne minimum. Wykonując te czynności z należytą starannością, budujemy fundament dla naszej przyszłej okładziny, minimalizując ryzyko problemów.

Każdy z tych podpunktów ma znaczenie. Odpowiednie przeszlifowanie otwiera pory, grunt penetrujący stabilizuje, mostek sczepny zapewnia "zęb" dla kleju, izolacja tworzy barierę dla wody. Pominięcie choćby jednego z nich, a nawet niedokładne jego wykonanie, stawia pod znakiem zapytania trwałość całego przedsięwzięcia. To inwestycja nie tylko finansowa, ale i czasowa, która się opłaca, unikając poprawek w przyszłości. Mówiąc wprost, lepsze poświęcić dzień czy dwa na porządne przygotowanie, niż potem zmagać się z odklejającymi się płytkami przez tygodnie czy miesiące.

Zobacz także: Po Jakim Czasie Można Kłaść Płytki Na Tynk? Przewodnik dla Fachowców i Amatorów

Pamiętaj, że wilgotność resztkowa podłoża OSB po przygotowaniu jest kluczowa przed rozpoczęciem klejenia. Nie powinna przekraczać wartości określonych przez producenta kleju, zazwyczaj kilku procent. Użycie prostego miernika wilgotności drewna może dać nam pewność co do tego parametru. To drobny wydatek, który może uratować cały projekt przed fiaskiem spowodowanym uwięzioną wilgocią, która po związaniu kleju nie będzie miała jak odparować.

Wybór odpowiedniego kleju do płytek na OSB

Jeżeli etap przygotowania podłoża z płyty OSB pod płytki jest fundamentem, to wybór odpowiedniego kleju na OSB jest ścianami nośnymi naszej konstrukcji. To właśnie klej musi poradzić sobie z największym wyzwaniem, jakie stawia przed nim płyta OSB: jej naturalną tendencją do minimalnych, ale ciągłych ruchów, zwłaszcza w odpowiedzi na zmiany wilgotności i temperatury otoczenia.

Standardowe kleje cementowe do płytek, nawet te o podwyższonych parametrach (klasa C2), charakteryzują się sztywnym wiązaniem po wyschnięciu. Na stabilnym, betonowym podłożu działają bez zarzutu. Jednak płyta OSB nie jest stabilnym, niezmiennym podłożem w takim samym stopniu jak betonowa wylewka. Minimalne skurcze i rozprężenia płyty, choć często niewidoczne gołym okiem, generują naprężenia na styku podłoża z płytką. Sztywny klej nie jest w stanie tych naprężeń przejąć i po prostu pęka, prowadząc do utraty adhezji, pustek pod płytkami, a w konsekwencji do ich odspojenia, popękania lub zniszczenia spoin.

Rozwiązaniem problemu są kleje, które charakteryzują się wysoką elastycznością. W terminologii europejskich norm budowlanych szukamy klejów klasy S1 lub S2. Szczególnie rekomendowane do układania płytek na trudnych podłożach, takich jak płyty OSB, ogrzewanie podłogowe czy tarasy, są kleje klasy C2TES2 (według normy PN-EN 12004). Oznaczenia te są kluczowe – C2 oznacza podwyższoną przyczepność, T oznacza zmniejszony spływ (klej "trzyma" płytkę na ścianie), E oznacza wydłużony czas otwarty (klej dłużej nadaje się do układania płytek po rozrobieniu), a S2 oznacza bardzo wysoką odkształcalność, czyli elastyczność (min. 5 mm ugięcia pod standardowym testem).

Klej klasy C2TES2 działa jak swego rodzaju amortyzator. Po wyschnięciu tworzy elastyczną warstwę między płytą OSB a płytką ceramiczną. Gdy płyta OSB pracuje, kurcząc się lub rozprężając, klej jest w stanie "rozciągnąć się" i "skurczyć" wraz z nią, przejmując naprężenia i chroniąc sztywną płytkę przed uszkodzeniem. To trochę jak most zaprojektowany do absorbowania drgań od ruchu drogowego – bez tej zdolności szybko by się zawalił pod obciążeniem i wibracjami.

Na rynku dostępne są różne rodzaje wysokoelastycznych klejów. Najczęściej spotykane to wysokopostacyjne zaprawy cementowe modyfikowane polimerami (np. z dużą ilością proszków redyspergowalnych). Są to kleje na bazie cementu, ale wzbogacone o specjalne dodatki, które po zmieszaniu z wodą tworzą bardzo elastyczne i przyczepne spoiwo. Ich ceny są wyższe niż standardowych klejów, ale jest to inwestycja, która naprawdę się opłaca w przypadku OSB. Typowy koszt za worek 25 kg może wynosić od 80-100 zł wzwyż, w zależności od producenta i konkretnych parametrów. W porównaniu do kosztu zrywania popękanych płytek, to niewielki wydatek.

Innym rodzajem klejów, często stosowanych do najbardziej wymagających zastosowań (jak ekstremalne obciążenia czy agresywne środowiska), są kleje reakcyjne, np. na bazie żywic epoksydowych lub poliuretanowych (klasa R2 lub RG według EN 12004). Są one jeszcze bardziej elastyczne, odporne chemicznie i na wilgoć, ale też znacznie droższe i trudniejsze w aplikacji (wymagają dokładnego mieszania składników A i B, mają krótszy czas pracy). Choć na OSB wystarczające są zwykle dobre kleje C2TES2, w szczególnych przypadkach, np. na podłogach przemysłowych na OSB, kleje reakcyjne mogą być rozważane. Pamiętajmy, że klej ten musi być również kompatybilny z zastosowanym wcześniej gruntem – stąd często rekomendacja użycia systemu produktowego od jednego producenta.

Aplikacja wysokoelastycznego kleju na OSB różni się nieco od tradycyjnego klejenia. Ze względu na specyficzne podłoże, zaleca się stosowanie metody kombinowanej, zwanej często "masłem i chlebem" lub "dwustronnym smarowaniem" (buttering-floating). Oznacza to nałożenie kleju zarówno na podłoże za pomocą pacy zębatej (np. o rozmiarze zęba 8x8 mm lub 10x10 mm, zależnie od wielkości płytki), jak i cienkiej warstwy kleju (na gładko) na samą spodnią stronę płytki. Zapewnia to maksymalne zwilżenie powierzchni płytki i podłoża, eliminując puste przestrzenie pod płytką i gwarantując pełne wsparcie.

Pełne podparcie płytki klejem jest krytycznie ważne, szczególnie na podłożu ruchomym takim jak OSB. Pusta przestrzeń pod płytką sprawia, że jest ona bardziej podatna na pękanie pod obciążeniem (np. ciężkim meblem) lub właśnie pod wpływem pracy podłoża. Dociskając płytkę do posmarowanej powierzchni, sprawdzamy czy co najmniej 90-100% jej spodu jest pokryte klejem. W przypadku dużych formatów płytek (np. 60x60 cm i większe) metoda dwustronna jest wręcz obowiązkowa.

Ważne jest również przestrzeganie czasu otwartego kleju – to czas, w którym nałożona na podłoże zaprawa zachowuje zdolność do skutecznego związania z płytką. W przypadku klejów wysokoelastycznych, czas ten jest często wydłużony, co daje więcej swobody, ale wciąż zależy od warunków otoczenia (temperatury, wilgotności). "Test palca" pozwala sprawdzić, czy na kleju nie utworzył się naskórek, który uniemożliwi prawidłowe wiązanie.

Proces wiązania i schnięcia kleju również wymaga cierpliwości. Choć wiele klejów C2TES2 umożliwia ruch pieszy już po 24 godzinach, pełne parametry wytrzymałościowe i elastyczne osiągają po znacznie dłuższym czasie – często po 7 dniach, a nawet dłużej w niskich temperaturach. Należy bezwzględnie przestrzegać zaleceń producenta w tym zakresie, zwłaszcza jeśli planujemy fugowanie lub obciążanie powierzchni. Fugowanie przed pełnym wyschnięciem kleju może prowadzić do przebarwień lub słabego wiązania fugi.

W skrócie, inwestycja w klej klasy C2TES2 to nie fanaberia, a techniczna konieczność przy kładzeniu płytek na OSB. To jak próba złapania węża bez odpowiednich rękawic – ryzyko jest ogromne i wynik najprawdopodobniej będzie bolesny. Dobry klej to ubezpieczenie od przyszłych problemów. Jego cena stanowi ułamek kosztu płytek i robocizny, a jego rola jest nie do przecenienia w zapewnieniu trwałości całej instalacji. Bez niego, nawet najlepiej przygotowana płyta OSB, poddana naturalnej pracy, prędzej czy później "odrzuci" płytki. Pamiętaj, że nawet drobne, codzienne zmiany wilgotności w pomieszczeniu (np. po kąpieli) powodują minimalne ruchy OSB, z którymi musi sobie poradzić elastyczny klej. To cichy bohater tej skomplikowanej operacji.

Rozważmy sytuację, gdy kładziemy płytki wielkoformatowe (np. 120x60 cm) na OSB. Takie płytki są drogie i bardzo sztywne, przez co niezwykle podatne na uszkodzenia od podłoża pracującego nawet minimalnie. W takim przypadku stosowanie kleju C2TES2 w metodzie dwustronnego smarowania przestaje być rekomendacją, a staje się żelazną zasadą. Każdy kompromis tutaj znacząco zwiększa ryzyko pęknięcia takiej dużej płytki, a jej wymiana jest nie tylko kosztowna, ale i skomplikowana w już istniejącej okładzinie. Inwestycja w klej o najwyższych parametrach elastyczności S2 staje się w takich przypadkach niemal oczywistym wyborem dla każdego, kto chce spać spokojnie.

Minimalna grubość płyty OSB pod układanie płytek

Pytanie o minimalną grubość płyty OSB pod układanie płytek jest jednym z najczęstszych i najbardziej krytycznych. Grubość płyty ma bezpośrednie przełożenie na jej sztywność i zdolność do przenoszenia obciążeń bez nadmiernego uginania. A jak już wiemy, płytki ceramiczne, a w szczególności fuga, nie tolerują uginającego się podłoża ani odrobinę. Dla nich każdy milimetr ugięcia jest jak trzęsienie ziemi dla budynku.

Na podłodze, gdzie płyta OSB najczęściej stanowi wierzchnią warstwę konstrukcji przed położeniem okładziny, przenosi ona ciężar własny, obciążenie użytkowe (ludzie, meble) oraz dynamiczne (chodzenie). Dodatkowo, pod nią znajduje się pusta przestrzeń między legarami. Jeśli płyta jest za cienka lub rozstaw legarów zbyt duży, pod wpływem obciążenia płyta będzie się uginać. Nawet minimalne ugięcie, rzędu ułamka milimetra, wielokrotnie powtarzane (chodzenie, przestawianie krzeseł), z czasem zniszczy sztywną fugę i spowoduje popękanie lub odspojenie płytek.

Bazując na doświadczeniu fachowców i zaleceniach producentów chemii budowlanej dla tego typu zastosowań, przyjmuje się, że minimalna grubość płyty OSB, która ma szansę stanowić stabilne podłoże pod płytki na podłodze, nie powinna być mniejsza niż 22 mm. Jest to absolutne minimum, które wymaga jednak spełnienia dodatkowych warunków, przede wszystkim optymalnego, a wręcz minimalnego rozstawu legarów.

Dla większości standardowych zastosowań mieszkalnych i typowego rozstawu legarów, na przykład 400-500 mm w osi, płyta OSB o grubości 22 mm może być *granicznie* wystarczająca. Ale tylko pod warunkiem, że legary są sztywne, wypoziomowane, a sama płyta jest solidnie i gęsto przykręcona. Im większy rozstaw legarów, tym większa tendencja płyty do uginania. Dlatego, jeśli rozstaw legarów zbliża się do górnej granicy 600 mm, płyta 22 mm staje się ryzykownym wyborem.

Eksperci i doświadczeni wykonawcy zgodnie rekomendują, a wręcz nalegają, aby jako podkład pod płytki na podłogach, zwłaszcza w miejscach narażonych na większe obciążenia (kuchnia, korytarz) lub o większym rozstawie legarów, stosować płytę OSB o grubości 25 mm. Dodatkowe 3 mm grubości znacząco zwiększają sztywność płyty, minimalizując jej ugięcie pod obciążeniem. To stosunkowo niewielki wzrost kosztu materiału w stosunku do zysku na stabilności i pewności trwałego wiązania płytek.

W przypadkach, gdy rozstaw legarów jest większy (choć na poziomie 600 mm+ powinno się rozważyć gęstszy ruszt lub inną konstrukcję podłogi przed OSB) lub gdy wymagana jest absolutna, ponadprzeciętna sztywność (np. w pomieszczeniach komercyjnych, z bardzo ciężkim wyposażeniem), samo zwiększenie grubości jednej warstwy OSB może nie wystarczyć. W takich sytuacjach stosuje się metodę nakładania dwóch warstw płyty OSB. Przykładowo, warstwa dolna 12-15 mm i warstwa górna 12-15 mm, co daje łącznie 24-30 mm bardzo sztywnego podłoża. Kluczowe w tej metodzie jest ułożenie warstw z przesunięciem (jak cegły w murze), tak aby spoiny dolnej warstwy nie pokrywały się ze spoinami warstwy górnej. Obie warstwy muszą być ze sobą sklejone specjalnym klejem do drewna (np. poliuretanowym lub innym odpowiednim klejem do płyt drewnopochodnych) na całej powierzchni styku i dodatkowo skręcone ze sobą w odpowiednim rastrze (np. wkrętami do drewna co 15-20 cm).

Co z płytami OSB na ścianach? Na ścianach obciążenia są inne – to głównie ciężar własny płytek i siły ścinające. Jeśli płyta OSB stanowi poszycie ściany szkieletowej, jej minimalna grubość jest często podyktowana wymogami konstrukcyjnymi (np. 12 mm, 15 mm). Ułożenie płytek na takiej cienkiej płycie może być ryzykowne ze względu na możliwe minimalne ruchy konstrukcji ściany i niewystarczającą sztywność punktową pod ciężarem płytki. Choć w teorii na pionowej powierzchni problem uginania jest mniejszy niż na podłodze, zalecenia dotyczące sztywności nadal obowiązują. Stosowanie płyty OSB grubości 18 mm lub 22 mm na ścianie jako podkład pod płytki jest znacznie bezpieczniejszym rozwiązaniem. Daje to pewność, że ściana zachowa odpowiednią sztywność i stabilność nawet pod ciężkimi płytkami czy podczas wiercenia otworów pod akcesoria.

Pamiętaj, że producent płyty OSB w specyfikacji technicznej podaje parametry wytrzymałościowe i dopuszczalne ugięcia dla różnych rozstawów podpór i obciążeń. Należy się z nimi zapoznać. Zalecenia dotyczące minimalnej grubości pod płytki (22-25 mm) to wynik doświadczeń z typowymi warunkami budowlanymi i właściwościami materiałów płytkowych. To granica, poniżej której ryzyko pęknięcia lub odspojenia płytek rośnie lawinowo, zamieniając projekt w "minę" z opóźnionym zapłonem.

Wyobraź sobie podłogę zrobioną z za cienkiej płyty OSB. Kiedy na nią nadepniesz, ugina się może o 0,5 mm. Wydaje się mało? Dla fugi cementowej to jak upadek z kilku metrów. Powtarzane setki razy dziennie, to prosta droga do destrukcji spoin i krawędzi płytek. Podłoga z za cienką OSB będzie po prostu "pracować" pod stopami w sposób odczuwalny, a to praca, której płytki znieść nie mogą. Dźwięk skrzypiącej lub uginającej się podłogi pod nowymi płytkami to jeden z najbardziej irytujących symptomów źle wykonanej pracy, którego później niezwykle trudno się pozbyć bez zerwania całej okładziny.

Koszt zakupu płyty OSB o grubości 25 mm zamiast 18 mm czy 22 mm jest różnicą rzędu kilkunastu czy kilkudziesięciu złotych na metrze kwadratowym, w zależności od regionu i producenta. Różnica ta jest marginalna w porównaniu do kosztów pracy, kleju, fugi i samych płytek. Stawianie na cieńszą płytę OSB w celu zaoszczędzenia kilku procent budżetu materiałowego na podłodze lub ścianie przeznaczonej pod płytki to klasyczny przykład pozornej oszczędności, która ostatecznie prowadzi do znacznie większych wydatków w przyszłości na naprawy.

Dlatego, aby uniknąć efektu "jajka na twardo" na niestabilnym podłożu, czyli popękanej i odpadającej glazury, bezwzględnie należy zastosować płytę OSB o minimalnej grubości 22 mm, a najlepiej 25 mm dla podłóg, kładzioną na odpowiednio gęstym ruszcie nośnym. Dla ścian rekomendowana jest również zwiększona grubość, choć minimum 18 mm może być w pewnych przypadkach dopuszczalne, to 22 mm daje znacznie większy margines bezpieczeństwa i pewność, że podłoże wytrzyma lata bez deformacji. Grubość OSB to element, na którym nie warto szukać oszczędności przy układaniu płytek.